Sabah yine sensiz uyandı ev,
perdeler aynı ışığı aldı
ama içeri senin adın girmedi.
Kahve yaptım,
iki kişilik alışkanlıkla
tek başıma oturdum masaya.

Meğer insan
birinin yokluğunu değil,
varlığına alıştığı şeyleri özlüyormuş:
bir sesin araya girmesini,
bir bakışın günü toparlamasını,
bir gülüşün akşamı tamamlamasını.

Onsuz geçen saa... Devamını Gör

Korkuyorum.
Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğ... Devamını Gör

İyi olmak istiyorum sadece;
Kazanmadan da gülümseyebilmek,
Herkesin sustuğu yerde
Kalbimi bağırmadan savunabilmek.

İyi olmak istiyorum;
Kırıldığım yerden kin üretmeden,
Bana taş atana ekmek uzatamasam bile
Hiç değilse taş olmadan durabilmek.

İyi olmak istiyorum sadece;
Herkes haklıyken susmayı seçmek,
Hesap sormayı değil
Hesabı kalbi... Devamını Gör

Tencerenin içinde baloncuk baloncuk kaynarken süzülür dumanı. Karıştırdıkça daha da dağılır evin her bir köşesine.
Kokusu yayılınca ayrı bir gülümseme oluşur dudaklarda istemsizce. O küçük ayakları merakla pıtı pıtı mutfağa getirir. Şekerle süt bir çocuk şarkısındaymış gibi dans eder eriyerek. Tarçın da boş durmaz simli simli o keskin kokusuyla... Devamını Gör

Bir duvar var. Bembeyaz, bomboş. Baktıkça gözüm dalıyor. Bıraksalar belki saatlerce bakarım farkında olmadan. Ne düşündüğümü niçin düşündüğümü bilmeden. Belki kaybolan yıllar, belki de yitip giden zaman. Ve durmayan akrep ile yelkovan. Bu böyle olmaz diyerek, duvara bir çivi çakıyorum önce. Minik bir ah çekiyor ilk darbede. Belli ki canı acıdı. Kor... Devamını Gör

Sensiz büyümek ne demekmiş anladım baba.
Güçlü görünmeye çalışırken içten içe yıkılmak…
Gülümserken bile gözlerinin dolması…
Bir şey başardığında gurur duyacağını bilip ama bunu göremeyeceğini düşünmek…
İnsanın elini en çok böyle titretiyormuş.
Ben büyüyorum belki ama içimdeki eksik hiç büyümüyor. Hep aynı acıda kalıyor. Hep aynı yerde kanıyor... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör

O gün sabah uyandığımda ev garip derecede sessizdi. Sessizlik dediğin şey bazen huzur verir insanın kalbine, bazen de içini sıkıştıran bir el gibi boğazına sarılır. O sabahki sessizlik… işte tam da ikincisindendi. Sanki evde biri nefesini tutmuş da hiçbir şeyi ürkütmemek için kıpırdamıyormuş gibi. Perdelerin arasından içeri giren loş ışık bile çeki... Devamını Gör

Akşam oldu. Gün bitti. Işıklar yandı, sesler çekildi, şehir yoruldu. Ben yine o koltuğun ucuna oturdum. Yorgunluğum bedenden değil, ruhtandı. Gün boyu güçlü duruyorum, kimse görmesin diye. Ama gece olunca kalbim maskesini çıkarıyor.
Masada eski bir fotoğraf duruyor. Sen varsın, ben varım… Yan yana gülüyoruz. O gülüşü izlerken fark ettim: Fotoğrafl... Devamını Gör

Bir rüya gördüm baba…
Rüyada bir sokaktaydım. Tanımadığım ama çok tanıdık gelen bir sokak. Etraf sisliydi, binalar belli belirsiz duruyordu. Yavaşça yürümeye başladım. Kalbim hızlı çarpıyordu. Bir şey olacağını hissediyordum ama neyin geleceğini bilmiyordum.
Sonra uzakta bir siluet belirdi. Adımlarım hızlandı. Kalbim ritmini unuttu. O kadar tanıd... Devamını Gör

Gece sessizdi. Şehir uyuyordu ama bir kalp uyanıktı. Pencereden içeri sızan rüzgar perdenin ucunu hafifçe sallarken, odanın köşesinde duran boş sandalye dikkatimi çekiyordu. O sandalye eskiden sıradan bir eşyaydı; şimdi ise içinde dünyalar taşıyan bir hatıraydı. Orada hep babam otururdu… Elleri dizlerinde, yüzünde yorgun ama huzurlu bir ifade, her ... Devamını Gör

Düşünüyorum bazen baba…
Eğer bir günlüğüne geri gelebilseydin…
Sadece bir gün…
Saatleri sayardım, saniyeleri bile kıymet bilirdim.
Sabah erkenden kalkardım. Yanında otururdum. Kahveni karıştırmanı izlerdim. O kahveden bir yudum almak dünyanın en değerli şeyi olurdu benim için. Sen bir şey anlatırdın belki, ben ise sadece sesini dinlerdim. Çünkü... Devamını Gör

Evin içi artık başka kokuyor baba. Aynı duvarlar, aynı eşyalar ama hiçbir şey aynı değil. Bir bardağın masaya bırakılışında bile eskisinden başka bir yalnızlık var. Senin sesinin gezindiği odalar şimdi sessizliğin yankısıyla dolu. Kapı kapanınca eskiden “geldin mi?” diye ses verdiğin o ses, şimdi içimde sorular olarak dolaşıyor. Ben her gün biraz d... Devamını Gör

Hayat bazı insanları kalbimizin merkezine koyar baba. Öyle bir merkeze koyar ki, o insan gidince sadece bir boşluk oluşmaz; insanın dünyası yerinden oynar, güneş yönünü şaşırır, geceler daha uzun olur, sabahlar daha geç başlar. Sen gidince dünya yalnızca bir insan kaybetmedi; ben dünyamı kaybettim. Ben yönümü, çocukluğumu, güvenimi, sırtımı dayadığ... Devamını Gör

Bazen bir kelimenin ağırlığı insanın bütün hayatına yayılır. “Baba” kelimesi de öyle… Söylerken içimde koskoca bir dünya canlanıyor. Gittiğin günden beri, yani 7 Temmuz’dan beri, içimde bir takvim yaprağı hiç kopmadı. Günler geçiyor, aylar geçiyor, hatta yıllar bile geçiyor belki ama ben o yaprağı kıramıyorum. Çünkü oraya senin son dokunuşun sinmiş... Devamını Gör

Hayatımın bir yerinde hep saklı kalan, adını söylediğimde bile içimde başka türlü bir sızı yankılanan, varlığı güç, yokluğu yara olan adam… 7 Temmuz yalnızca bir tarih değil benim için; içime kazınmış bir soğuk, kalbimin bir tarafına yerleşmiş ve asla çıkmayacak bir acı, bir eksiklik, bir susuş… O gün sadece sen gitmedin, çocukluğumun bir kısmı git... Devamını Gör

Zaman diyorlar ya…
“Her şeyi iyileştirir.”
“Acıyı hafifletir.”
“Yokluğa alıştırır.”
Ben kimsenin kalbini kırmak istemem ama…
Bu doğru değil.
Zaman hiçbir şeyi iyileştirmiyor.
Sadece seni o yaranın etrafında yürümeyi öğretiyor.
Sana yaraya dokunmadan nasıl nefes alacağını, nasıl ayakta duracağını, nasıl devam edeceğini gösteriyor.
Ama yara ... Devamını Gör

Yürüdüm.
Ağır adımlarla,sanki her bir taş altında bir mezar varmış da üstüne basmamaya çalışıyormuşum gibi.
O sokak artık bir kabristandı benim için;her anı, gömülmüş bir hatıra.
Rüzgâr,eski bir ağıt mırıldanıyordu kulaklarıma, senin adını fısıldayarak.
Balkona baktım.

Ve oradaydı işte.
Zamanın bizden çaldığı her şeyi avucunda tutan o küç... Devamını Gör

İyi hal indirimi uygulamayalı çok oldu.
Önceleri hemen yelkenleri suya indirirdim. Tarafıma yapılan kötülükleri nankörlükleri bir çırpıda unutuverirdim. Sonra baktım ki bu sürekli hale gelmeye başlıyor durup bir düşündüm. Çevremdeki insanlar bu iyi hal durumunu son kullanım tarihi nasılsa geçmiyor diye hunharca kullanır olmuş. Silkindim. Ufacık g... Devamını Gör