İnsan en çok mutlu olduğu zamanları hatırlarken acı çeker.
Çünkü hafıza, yaşanmış olanı olduğu gibi değil; artık geri gelmeyecek oluşuyla sunar insana. Mutluluk, yaşanırken hafifti; hatırlanırken ağırlaşır. Zaman geçtikçe neşe bir hatıraya, hatıra bir sızıya dönüşür.

O anlar geri gelmez ama içimizde bıraktığı iz kalır. Bir gülüşün yankısı, bir ... Devamını Gör

“Biz ne olacağız?” diyoruz ya,
aslında soru bu değil.
Asıl cevap
bir gün olmayacağız…
hepsi bu.

Ne kavgalar kalacak,
ne suskun geceler.
Adımız bile
başkasının hafızasında
yavaş yavaş silinecek.

Bir zamanlar
“sensiz yapamam” dediğimiz her şey
bizsiz de yoluna devam edecek.
Çünkü hayat
kimseyi beklemez,
sadece hatırlatır.

Biz ne... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Evimizin önünden geçerken adımlarım hep yavaşlıyor. Sanki hafızam beni zorla içeri çekiyor. Kapının metal tokmağına dokunduğumda ellerim bir an titriyor. O kapıdan kaç defa birlikte girdik? Kaç defa kahkahalarla? Kaç defa “yoruldum ama iyiyim” diyerek?
Kapının eşiği…
İşte orada oturduğun gün geliyor gözümün önüne. Ayakkabılarını çıkarıp derin bir... Devamını Gör

Bazı vedalar vardır, insan farkında olmadan yaşar. Sonuncu olduğunu bilmeden sarılır, son kezmiş gibi değil sıradanmış gibi konuşur. Seninle son buluşmamı hatırlıyorum baba. Gülüyordun… Sanki hiçbir şey olmayacakmış gibi, sanki dünya hep aynı kalacakmış gibi…
Ben bilmiyordum ki o gülüş, hafızama kazınan son bahar olacak…
Bilmiyordum ki o ses, içi... Devamını Gör

Gecenin iki vaktiydi. Şehir çoktan uyumuş, sokak lambaları yalnızlığa eşlik eder gibi sarı bir hüzünle parlıyordu. O ise odasında oturmuş, hayatını baştan sona düşünüyordu. Kaç kez kırılmıştı, kaç kez “tamam” demiş, kaç kez “buraya kadar” deyip yeniden başlamıştı… Sayamadı bile. Ama bildiği tek şey vardı; hiçbir zaman tamamen yıkılmamıştı.
Bir zam... Devamını Gör

Baba…
Adını söylediğim her an, içimde bir kapı açılıyor sanki. İçinde çocukluğumun saklandığı, kokunun duvarlara sinmiş olduğu, sesinin yankılandığı bir oda… Kapıyı her açışımda aynı şey oluyor: burnumun ucuna kadar bir sızı geliyor, boğazım düğümleniyor ve kalbimin bir yerinde “eksik” kelimesi yankılanıyor. 7 Temmuz sadece bir tarih değil, içime ... Devamını Gör

Baktıkça değişiyor şekiller, kağıda yapılmış rastgele karalamalar oluyor önce, kılcal damarlara dönüşüyor sonra. Düşüncelerim geliyor aklıma. Acaba onlarda böyle karmaşıklar mı diyorum. Nefes alıp izin veriyorum azcık huzur için, arada uçan tek tük kuşlara. Biraz pembe biraz mavi bir hayal pigmenti çıkıyor ortaya. Tuvale bulaşmış bir yağlı boya gib... Devamını Gör

Aslı Öğretmenim, insan bazen bazı değerleri yaşarken fark etmiyor. O an içinde kayboluyor, çocukluğun verdiği umursamazlıkla davranıyor ya da hayatın hızına kapılıp geçip gidiyor. Ama yıllar sonra bir an geliyor… Durup düşünüyorsun. Geriye bakıyorsun. Ve o zaman anlıyorsun kimlerin sana gerçekten dokunduğunu, kimlerin seni değiştirdiğini, kimlerin ... Devamını Gör

Aslı Öğretmenimizle geçirdiğimiz her an, sadece derslerde değil, hayatın kendisinde de değerliydi. Onun yanında olmak, her zaman güven ve huzur verdi. Sadece bilgiyi aktarmakla kalmaz, aynı zamanda bizlere sorumluluk bilinci, empati ve insan olmanın önemini de anlatırdı. Her konuşması, her örneği, bizlere yaşamın içinden küçük ama önemli dersler su... Devamını Gör

Güneş gökyüzünden aldığı ışıltılarını bir sim gibi serpiştiriyordu lavanta bahçesinin üzerine doğru. Her huzmede morlu eflatunlu renk cümbüşü eşlik ediyordu kuş seslerine. İçimde de baharlar açmıştı. Sanki yarış ediyordum lavanta bahçesiyle. Gözlerimi kapadığım salıncakta derin bir nefes aldım. İleri geri sallandığım her an, ağır çekimde ilerleyen... Devamını Gör

Bir zamanlar insanlık tarihinin beşiği olan topraklarda, bugün modern zamanların en karanlık trajedilerinden biri yaşanıyor. Gazze, yalnızca bir coğrafi parça değil; aynı zamanda direnişin, acının ve uluslararası diplomasinin çifte standartlarının bir simgesidir. Geçmiş ABD yönetimi tarafından sunulan 21 maddelik barış planı, savaşı sona erdirm... Devamını Gör

Dört kız, küçüklükten beri ayrılmaz bir dostluğun halkalarıydı: Şeyma Nur , Beyza Nur , Sefa Nur ve Emine. Hepsi farklı karakterlere sahipti ama bu farklılıklar onları birbirine daha da sıkı bağlamıştı. Sefa Nur, grubun lideri gibiydi; gözü pek, biraz da asi ruhluydu. Şeyma Nur daha sakin, düşünceli, kitaplara sığınan bir yapısı vardı. Beyza Nur ... Devamını Gör

Dicle’nin serin sularında
Binlerce tarih akıyor sessizce,
Taş taş üstüne düşerken zamanın
Anlatır On Gözlü Köprü, sabırla ve gizlice.

Her göz bir hatıra, her kemer bir efsane,
Asırlar boyu baktı aşkı, savaşı, barışı;
Ay ışığı vurduğunda taşlarına
Diyarbekir fısıldar geçmişi,
Ve göğe yükselir bir dua gibi.

Ayak bastığın her taşın altınd... Devamını Gör

Mert bir gün defteri yanında taşıyordu. Çantasının içinde, kalbinin hemen yanı başında, bir emanet gibi saklıyordu. Gün boyu aklında sadece Zeynep’in yeni yazılarını okumak vardı. Ama iş yerinden eve dönerken kalabalık bir otobüste sıkışıklık arasında çantasının fermuarı hafifçe açıldı. Mert fark etmedi. Otobüsten indiğinde cebinde telefonunu, elin... Devamını Gör

Yavuz, defteri eline aldığında parmakları sayfalardaki yıpranmış kenarları usulca yokladı. Her satırın, Ahmet’in nefesinden, gözlerinden ve o günlerin gölgelerinden bir iz taşıdığını biliyordu. Masanın üzerindeki küçük lambayı açtı, odanın loşluğunda kaleminin ince ucu sayfaların üzerinde gezmeye başladı.
“Baban kelimeleri sıradan biri gibi yazmam... Devamını Gör

Gecenin karanlığı, kasabanın üzerine ağır bir örtü gibi serilmişti. Sessizlik derindi ama huzurlu değildi; bir fısıltı gibi kulağa çarpan geçmişin izleri hâlâ yankılanıyordu Eylül’ün içinde. Evlenmişti, yeni bir hayata başlamıştı ama içinde taşıdığı boşluk, hiçbir yüzüğün tamamlayamayacağı kadar büyüktü.
O gece Deniz uyurken, Eylül verandaya çıktı... Devamını Gör

Gecenin ilerleyen saatlerinde, Eylül yalnız kalmak için göl kıyısına indi. Sessizliğin içindeki dalga sesleri onu çocukluğuna götürüyordu. Yüzünü suya çevirdi, babasının son yürüyüşünü, son bakışını düşündü. Elindeki eski haritaya baktı; bu harita, babasının sakladığı bir not defterinde bulunmuştu. Haritada kasabanın altında yıllar önce yapılmış gi... Devamını Gör

Eylül pencerenin önünde, sabahın gri ışığında göle bakıyordu. Yıllardır peşinden sürüklediği karanlık, artık geride kalmıştı. İbrahim adalete teslim edilmişti. Babasının adı temize çıkarılmış, kasaba nihayet gerçeği öğrenmişti. Ve o, Deniz’le evlenmişti… Mutluluğu hak ettiğine kendini ilk kez bu kadar yakın hissediyordu.
Ama yine de kalbinin bir k... Devamını Gör

1) "Kayısı çekirdeğinde bir kabiliyet vardır. Bu kabiliyet iyi işlenirse o çekirdek bir kayısı ağacı olabilir. Fakat ne kadar çalışılırsa çalışılsın, kayısı çekirdeğini ceviz ağacı yapmak mümkün değildir.
Buna karşılık insan, irade-i cüz'iyesiyle kendisini her çeşit ağaç yapabiliyor.&... Devamını Gör