Yüzümü bile unutacaksın,
öyle sessiz bırakacağım seni.
Ne bir iz kalacak adımda,
ne adımı hatırlatan bir ses.

Gidişim bir kırgınlık olmayacak,
alışkanlık bile değil…
Sadece zamanın içine karışan
sade bir yokluk.

Bir gün aynaya baktığında
tanıdık gelmeyecek bir boşluk olacak,
sebebini bilmeden geçeceksin.
İşte o, benim senden son geçi... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

İnsan çoğu zaman yaşadığını sanır; oysa yaptığı, alıştığı günleri tekrar etmektir. Sabahlar birbirine benzer, kelimeler azalır, duygular güvenli bir mesafede tutulur. Çünkü insan çoğu zaman yaşamayı değil, zarar görmemeyi seçer. Cesaret ertelenir, sevgi ölçülür, kalp kendini koruduğunu sanarak geri çekilir. Hayat böylece sürer; eksilerek ama kopmad... Devamını Gör

Şu an birileri ölüyor. Bunu çarpıcı olsun diye söylemiyorum. Korkutmak ya da ağırlık koymak gibi bir niyetim de yok. Sadece gerçek bu. Ben yazarken, sen okurken, dünyanın bir yerinde biri son nefesini veriyor. Hayatın en kesin olayı bu ama nedense en az konuşulanı da bu.

Ölüm bize çok yakın ama zihnimizde hep uzak duruyor. Başkalarının başına ge... Devamını Gör

Bir gün
en güvendiğin yerden
başı eğik döndüğün gün
anlayacaksın…

Sana liman sandığın kalbin
fırtınaya ilk seni bıraktığını,
“buradayım” diyen seslerin
en sessiz gidişleri hazırladığını
o gün fark edeceksin.

İnsan,
en çok inandığı yerde
yanılırmış meğer.
Sırtını yasladığın dağ
üstüne çığ düşürdüğünde
ne kaçacak yol kalır
ne sığın... Devamını Gör

Senden bir şey beklemiyorum,
ne bir dönüş, ne bir pişmanlık cümlesi.
Sadece… bir sabah uyanmanı diliyorum,
sessizliğin en dürüst yerinde.

Aynaya bakıp kimse yokken
kendine sorman için:
“Ben ona neden böyle davrandım?”

Belki o an
kelimeler savunmaya geçmez,
bahaneler sıraya girmez.
Kalbin, ilk kez hakim olmadan konuşur.

Hatırlarsın;... Devamını Gör

İnsan bazen her şeyi kaybedince kim olduğunu hatırlar.
Kalabalıklar çekilince adı sessizliğe düşer insanın, ve ilk kez kendi sesiyle tanışır.

Gidenler olur;
omzundan tutan eller, yarına dair verilen sözler…
Bir bir eksilir dünya, fazlalıklar dökülür üzerinden
acıya benzeyen bir arınmayla.

O zaman anlar insan:
Güç sandığı şeylerin aslında... Devamını Gör

Zamanında padişahların bile karşısında titrediği alimler tutardı o kalemi. Sarayın altın varaklı duvarları önünde, tahtın ihtişamı karşısında dimdik dururlardı. Kelle giderdi ama yanlışa yanlış derlerdi. Hakikat, ipekten kaftanlardan daha değerlidir onlar için. Mürekkep, kanlarından kıymetli değildi; çünkü yazdıkları her harf, bir insanlık antl... Devamını Gör

Bir duvar var. Bembeyaz, bomboş. Baktıkça gözüm dalıyor. Bıraksalar belki saatlerce bakarım farkında olmadan. Ne düşündüğümü niçin düşündüğümü bilmeden. Belki kaybolan yıllar, belki de yitip giden zaman. Ve durmayan akrep ile yelkovan. Bu böyle olmaz diyerek, duvara bir çivi çakıyorum önce. Minik bir ah çekiyor ilk darbede. Belli ki canı acıdı. Kor... Devamını Gör

Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör

Adını söyleyince bile boğazımı düğümleyen, nefesimi yarıda bırakan o kelime. Dünyanın en sade kelimesi belki ama içindeki yük, içindeki anlam bir ömürlük. Ben 7 Temmuz’un yalnız bir tarihi olmadığını, bir kalbin yarıldığı gün olduğunu o gün anladım. Takvim orada duruyor, sayfalar düşüyor ama benim içimde o gün hiç bitmiyor.
Eskiden hayat hep koşuy... Devamını Gör

O gün hava çok sıradan başlamıştı. Gökyüzü her zamanki maviliğinde, sokaklar her zamanki telaşında, insanlar yine aceleyle bir yerlere yetişiyordu. Ama farkında değildim…
O gün benim dünyamda sıradan olan hiçbir şey kalmayacaktı.
Evden çıkmadan önce aynaya bakmıştım. Saçlarımı düzeltirken, içimde sebepsiz bir sıkıntı vardı. “Sebepsiz” dediğim o d... Devamını Gör

Gidişin bana öyle şeyler öğretti ki baba…
İnsan en çok güvendiği yer gidince nasıl ayakta kalırmış,
İnsan özlediği halde nasıl yaşamaya devam edermiş,
İnsan kalbi paramparça olsa bile nasıl güçlü görünürmüş…
Hepsini senden sonra öğrendim.
İlk başlarda inanamadım biliyor musun?
Kapı her çaldığında, gelen sen olacaksın sandım.
Telefon çaldığın... Devamını Gör

Bir gün gideceğini hiç düşünmezdim. İnsan sevdiğini kaybetmeyi aklına bile getirmiyor ya… Ben de öyleydim. Sanki hep var olacak, hep orada duracak sandım. Sanki her aradığımda açacak, her düştüğümde kaldıracak…
Ama hayat, bazı gerçekleri insanın yüzüne bir tokat gibi vuruyor.
Gidişin sessizlik getirdi önce… Evin içinde dolaşan bir boşluk. Sandaly... Devamını Gör

Çocukken en güvenli yerim onun omuzlarıydı. Dünya ne kadar kalabalık, hayat ne kadar yorucu olursa olsun; babam yanımdayken hiçbir şeyden korkmazdım. Onun sesinde bir güç, bakışlarında bir huzur, ellerinde ise dünyayı susturan bir güven vardı.
“Düşersen kalkarsın kızım, yeter ki vazgeçme.” derdi her seferinde. Belki o zamanlar anlamıyordum; ama şi... Devamını Gör

Zaman… Herkes diyor ya baba, “zaman her şeyi unutturur” diye. Ben inanmadım. Çünkü zaman unutmayı değil, alışmayı öğretir. Ama senin yokluğuna nasıl alışılır, bilmiyorum. Günler akıyor, takvim yaprakları değişiyor ama sen hep aynı yerde duruyorsun: kalbimin tam ortasında.
İlk gittiğin gün dünya sanki yerinden kaydı. Nefes almak zorlaştı. Sonra ins... Devamını Gör

Babam…
Bu dünyaya gelişimin ilk anlamı, adını öğrenmeden önce sesini tanıdığım insan, yürümeyi bilmeden gölgesinin ardına sığındığım dağım… 7 Temmuz’un acısı hâlâ içimde yeni bir yaraymış gibi sızlıyor. Aradan zaman geçse de hiçbir takvim yaprağı senin yokluğunu eskitemiyor. Çünkü bazı insanlar “geçmiş” olmaz, bazı insanlar “anı” olmaz; bazı insan... Devamını Gör

O GÜN DÜNYAMIN DURDUĞU AN
Bazı günler vardır…
Takvimde sıradan bir tarih gibi dursa da
İnsanın ömrüne kazınır,
Silinmez, unutulmaz, iyileşmez.
Benim için o gün, işte tam da böyle bir gündü.
Sabah her şey normal gibi görünüyordu.
Güneş doğuyordu, insanlar koşuşturuyordu…
Hayat sanki hiçbir şey olmamış gibi akıyordu.
Ama içimde bir yer, saba... Devamını Gör

O gün…
Hayatımın en uzun, en karanlık, en darmadağın günüydü.
Telefon çaldığında saat 10’du.
Ama benim içime çöken karanlık, gecenin en siyah anı gibiydi.
Sanki dünya, güneşi sonsuza kadar kapatmıştı.
Sanki bir perde çekilmişti kalbime, ruhuma, nefesime.
O an hiçbir şey net değildi.
Sesler boğuk, kelimeler bulanık, dünya donuktu.
Tek bir cü... Devamını Gör

Hastalık kolay değil…
İnsanı hem çaresiz bırakıyor, hem de hiç bilmediği bir gücü içinden çıkarıyor.
Ben babamın hastalık sürecinde bunu öğrendim.
Ne kadar kötü görünürse görünsün,
ne kadar zayıflasa zayıflasın,
ne kadar yorulsa yorulsun…
Ben hep onun iyileşeceğine inandım.
Belki de bu inanışın adı umut değildi…
Sevginin kendisiydi.
Babam ... Devamını Gör