Üç kere iç çektim şu dünyada,
Biri çocukluğumun yarım kalan dualarına,
Biri sevmenin hep erken,
Anlaşılmanın hep geç oluşuna.
Üçüncüsü…
Her şeyi doğru hissettiğim hâlde
Hiçbir şeyin gönlümce olmayışına.

İnsan bazen çok ister,
Ama kader susmayı seçer.
Ne yol istediğin yere çıkar,
Ne de kalbin sığındığı yerde kalır huzur.
Uğraşırsın, bek... Devamını Gör

Görmeyeceğim her basiretsizliğin cahilliğine
Derd değil kader yolu tüneli kazdım bu dünyaya

Sevmediğim her anımı unutmaya programlanmış
Can vermek istercesine yaş çamaşırlara
İstediğim sevmeye çalıştığım değer verdiğim
Herkes için içimden
Her seferinde unutuşun ardından
O çamaşırlara yeni kişilikler ekiyorum
Dönen basiret markalı çamaşır... Devamını Gör

Seni benim hayatıma uğratan kaderin de
Bir bildiği vardır elbet.
Her geliş rastlantı değil,
Her gidiş tamamlanmış bir cümledir belki de
Ruhun defterinde.

Zaman, bizi aynı satıra
Bilerek yazdıysa
Bir kelimen eksik olduğum içindir,
Ya da ben
Senin suskunluğuna denk düşen
Doğru sessizliktim.

Bazen bir insan
Ömürlük kalmak için gelmez;
... Devamını Gör

Senin iyi kitaplar okuman lazım,
Üzerine çok fazla gereksiz şey sinmiş.
Başkalarının cümleleriyle kirlenmiş omuzların,
Kendi sesini bastıran gürültüler birikmiş içinde.

Her duyduğuna inanmışsın,
Her söyleneni kader sanmışsın.
Oysa bilmezsin;
Bazı sözler insanı büyütmez, sadece ağırlaştırır.

Bir kitabın kapağını açmalısın,
İçinden rüzgâ... Devamını Gör

Bir anlık kesişti yollarımız,
Ne takvim biliyordu ne saat.
Kader, sessizce dokundu omzumuza,
“Tanışın” dedi, hepsi bu kadar.

Ama kalmak…
O başka bir imtihandı.
Her gün yeniden seçmekti birbirini,
Rüzgâr tersinden eserken bile
Aynı yerde durabilmekti.

Gülüş kolaydı,
Zor olan yorgunluktu.
Suskunlukta kaçmamaktı,
Kırıldığında kapıyı ça... Devamını Gör

Bir çağın eşiğinde durdu kalbim,
Göğsümde ateşten bir sancak gibi.
Adımı rüzgâra verdim,
Niyetimi göğe yazdım
Ve sevmeyi bir savaş bildim.

Ama kader,
Gerçek hisleri
Yanlış kalelerin kapısına götürdü.
Ben içimde ordu taşıyordum,
Onlar misafir sanıyordu sevgiyi.

Ben yeminle geldim,
Onlar hevesle karşıladı.
Ben kalıcıydım,
Onlar geçic... Devamını Gör

Bazı insanlar hayatımıza misafir olarak girer; iz bırakırlar ama kalıcı olmazlar. Gittikleri an, aslında bir şeyin bittiğini değil, bir şeyin tamamlandığını anlatırlar. Bu yüzden hayatından çıkmış insanları bir daha hayatına alma. Çünkü giden, sadece gitmemiştir; kalmamayı seçmiştir.

Unutma, ormanda bir ağacı ikinci kez gördüysen kaybolmuşsun de... Devamını Gör

Allah seni sevmeyi nasip etti
ama seni etmedi.
Kalbime düşen dua kabul oldu,
kaderime düşen isim olmadın.

Sevdim…
karşılık beklemeden,
sahiplenmeden,
“benim” demeden.
Çünkü bazı sevgiler
sadece sevilmek içindir,
yaşanmak için değil.

Yanımda olmayışını
eksiklik saymadım;
belki de imtihandı bu,
kalbin sabrını ölçen.

Seni bana ver... Devamını Gör

Gözlerin çok müsaitti sevilmeye,
bir durak gibiydi yorgun kalbime.
“Azıcık bakayım” dedim,
bakmak sandım;
meğer düşmekmiş adı bunun.

Bir bakışın
bütün cümleleri yarım bıraktı,
suskunluğum seni tamamladı.
Gözlerin konuşmuyordu belki
ama insan en çok
sessizlikte yakalanır aşka.

Ben kendimi kolluyordum,
sen gözlerini.
Ne ben hazırdım ... Devamını Gör

Rabbim,
kendimi Sana şikâyet etmeye geldim.
Dilime dolanan sözlerden değil, kalbimde biriken suskunluklardan geldim.
Anlatamadıklarımı bilen Sensin; gecelerin içime çöken ağırlığını, gülüşlerimin ardına sakladığım yorgunluğu en iyi Sen görürsün.

Rabbim,
ben kendimden yoruldum.
Sabret dedikçe içimde taşan sızıdan, güçlü görünmeye çalıştıkça ... Devamını Gör

Bazen bağırmak istiyorum baba…
Gökyüzüne, toprağa, kadere… “Neden?” diye sormak istiyorum.
Neden erken? Neden yarım? Neden böyle acımasız?
Ama hiçbir cevap gelmiyor.
Sadece sessizlik…
Sadece içimde büyüyen bir çığlık…
Sen gidince içimde kocaman bir boşluk oluştu. Doldurmaya çalışsam da dolmuyor. Herkes “zaman geçer” diyor ama bilmiyorlar; zam... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Bazen geri dönüp o güne takılıyor aklım. O gün… İçimde tuhaf bir sıkıntıyla uyandığım, havanın olduğundan daha ağır göründüğü, kalbimin sebebini bilmeden daraldığı o gün… İnsan bazı günlerin kader günleri olduğunu sonradan anlıyor. Telefon çaldığında kalbim yerinden fırlayacak gibi olmuştu. Sesler birbirine karışmış, kelimeler anlamını kaybetmişti.... Devamını Gör

Sabah perdeden sızan solgun ışık yüzüme vurduğunda uyanmak istemedim. Dünya yeni bir güne başlıyordu ama benim günlerim hep yarım kalıyordu. Gözlerimi açtım, tavana baktım ve zihnimde yine aynı cümle yankılandı:
“Babam olsaydı şimdi ne derdi?”
Yatağın yanındaki küçük komodinin üzerinde duran saatin tik takları evi dolduruyordu. Zaman işini yapıyo... Devamını Gör

Gece, odanın duvarlarına çarpıp geri dönen yumuşak bir sessizlikle doluydu. Saat ilerliyordu ama uyku yine kapımı çalmıyordu. Gözlerim tavanda, düşüncelerim uzaklarda bir yerde seni arıyordu baba. Bir insanın yokluğu bu kadar mı varlık gibi hissedilir? Birinin gitmesi bu kadar mı kalbine yerleşir?
Dolabın kapağını açtım. En üst rafta duruyordu o e... Devamını Gör

Adını söyleyince bile boğazımı düğümleyen, nefesimi yarıda bırakan o kelime. Dünyanın en sade kelimesi belki ama içindeki yük, içindeki anlam bir ömürlük. Ben 7 Temmuz’un yalnız bir tarihi olmadığını, bir kalbin yarıldığı gün olduğunu o gün anladım. Takvim orada duruyor, sayfalar düşüyor ama benim içimde o gün hiç bitmiyor.
Eskiden hayat hep koşuy... Devamını Gör

Bazen düşünüyorum… Eğer hayat bir kitap olsaydı, benim en güzel sayfam sen olurdun. En dokunduğum yer sen, en gurur duyduğum yer sen… Ama kader dediğimiz şey bazen insanın en sevdiğini alıp kalbine koyuyormuş. Sen gittin ama kalbimde büyüdün baba. Yokluğunla değil, varlığının bıraktığı izle…
Ben hâlâ seni anlatırken gözlerim doluyorsa, bu acıdan d... Devamını Gör

Zaman… Herkes diyor ya baba, “zaman her şeyi unutturur” diye. Ben inanmadım. Çünkü zaman unutmayı değil, alışmayı öğretir. Ama senin yokluğuna nasıl alışılır, bilmiyorum. Günler akıyor, takvim yaprakları değişiyor ama sen hep aynı yerde duruyorsun: kalbimin tam ortasında.
İlk gittiğin gün dünya sanki yerinden kaydı. Nefes almak zorlaştı. Sonra ins... Devamını Gör

Hayatımın bir yerinde hep saklı kalan, adını söylediğimde bile içimde başka türlü bir sızı yankılanan, varlığı güç, yokluğu yara olan adam… 7 Temmuz yalnızca bir tarih değil benim için; içime kazınmış bir soğuk, kalbimin bir tarafına yerleşmiş ve asla çıkmayacak bir acı, bir eksiklik, bir susuş… O gün sadece sen gitmedin, çocukluğumun bir kısmı git... Devamını Gör

Bazen hayat insanı hiç hazırlamadığı bir yerden vurur.
Sen güçlü olmaya çalışırsın, umutla tutunursun, “biraz daha dayanırız” dersin…
Ama kader, bir sabah ansızın kapını çalıverir.
Benim vedam da böyle yarım kaldı.
Sözcükleri bile tamamlanmamış, gözyaşları içime gömülmüş bir veda…
O Sabah
Her şey bir sabah başladı, ama sıradan bir sabah değil... Devamını Gör