Korkuyorum.
Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğ... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Kusur sökük gibidir. Göreni de olur, öreni de.
Kimi gözünü diker oraya, ipliğin kaçtığı yere bakar; kimi eline iğneyi alır, sessizce onarmaya koyulur. Çünkü insanın niyeti bakışında saklıdır. Aynı kusur, birine malzeme olur yargılamaya; bir başkasına vesile olur merhamete.

Herkesin üzerinde bir yerden atmış dikişi vardır. Hayat, aceleyle dikilm... Devamını Gör

Ali Gaffar Okkan unutulmadı, unutulmayacak.
Çünkü bazı insanlar makamlarıyla değil, kalplere bıraktıkları izlerle yaşar. O, Diyarbakır’a sadece bir emniyet müdürü olarak gelmedi; bir ağabey, bir evlat, bir dost gibi girdi bu kadim şehrin hayatına.

Silahıyla değil, tebessümüyle dolaştı sokaklarda.
Korkuyla değil, güvenle kurdu bağını insanlarla... Devamını Gör

İnsan bazı şeyleri yaşatırken ölür.
Ben seni yaşatmak için kendimi eksilttim.
Bir gün daha dayanayım diye sabrımı budadım,
bir umut daha yeşersin diye sessizliğimi suladım.
Kimse görmedi; çünkü emek toprağın altında kalır, meyve herkesin eline düşer.

O ağaç büyüdü.
Dallarını senin için genişletti,
gölgesini serin, meyvesini bol verdi.
Ama... Devamını Gör

Ben, kalabalıkların içinde sessizce duran ama içi hiç susmayan biriyim. Herkesin kolayca geçtiği şeylerde durur, düşünür, tartarım. Çünkü benim için hayat, yüzeyden yaşanacak kadar basit olmadı hiçbir zaman. Duygularımı aceleye getirmedim; seviyorsam derin sevdim, kırıldıysam sessizce taşıdım. İçimde büyüyen her şey, zamanla oldu.

Ben çoğu zaman... Devamını Gör

İnsan en çok, yükünü koyduğu omuz çökünce yoruluyor.
Anlatacak birini bulmak değil mesele;
anlatırken eksilmemekti aslolan.
Ben seni, dertlerimi çoğaltanlardan değil
hafifletenlerden sanmıştım.

Her insan biraz sığınak arar bu hayatta.
Rüzgâr sert estiğinde
iki kelimeyle ısınabileceği bir yer…
Ben seni orası bildim.
Meğer bazı kapılar içe... Devamını Gör

İnsan, acının kıyısında dururken konuşmayı sever.
Uzaktan bakınca her yara küçüktür,
her yük taşınabilir,
her sabır öğütle ölçülebilir sanılır.
Oysa ateş, içine düştüğün yerdedir;
dumanı başkasının gözüne bile değmez bazen.

Yaşamadığın bir sızıyı anlatmak kolaydır,
çünkü bedelini sen ödemiyorsundur.
Geceyi uykusuz geçirmeyen,
sabahın ağı... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

Şu an birileri ölüyor. Bunu çarpıcı olsun diye söylemiyorum. Korkutmak ya da ağırlık koymak gibi bir niyetim de yok. Sadece gerçek bu. Ben yazarken, sen okurken, dünyanın bir yerinde biri son nefesini veriyor. Hayatın en kesin olayı bu ama nedense en az konuşulanı da bu.

Ölüm bize çok yakın ama zihnimizde hep uzak duruyor. Başkalarının başına ge... Devamını Gör

Biri sana “bana dua et” dediğinde,
Sakın hafife alma o cümleyi.
Çünkü insan her şeyi kendi içinde taşır da
Duayı başkasından isterken
Artık gücünün bittiğini itiraf eder.

Bu bir söz değildir sadece,
Bu, kalbinin sana emanet edilmesidir.
“Dayanamıyorum” demenin en temiz hâlidir.
Ne anlatacak takati kalmıştır
Ne de güçlü görünmeye mecali.
... Devamını Gör

Allah seni bir şeyden kurtardıysa, oraya dönme.
Çünkü O, senin görmediğini gördü; senin dayanırım sandığına, kalbin dayanamadı. Bazen bir insan, bazen bir alışkanlık, bazen de seni Allah’tan uzaklaştıran bir yol… Her ne ise, kurtuluş asla tesadüf değildir.

İnsan çoğu zaman kaybettiğine üzülür ama kaybettiği şeyin aslında bir bela olduğunu fark ... Devamını Gör

Neydi bizi birbirimize
Bu kadar yaklaştırıp
Bir türlü kavuşturmayan?
Aynı gökyüzüne bakıp
Farklı yıldızlardan dilek tutmamız mı,
Yoksa susmayı
Sevmeden daha çok öğrenmemiz mi?

Ellerimiz mesafeyi tanıyordu,
Kalplerimiz cesareti…
Ama arada bir şey vardı,
Adını koyamadığımız,
Yaklaştıkça büyüyen
O görünmez duvar.

Zaman mıydı aramıza g... Devamını Gör

Bazen düşünüyorum baba…
İnsan gerçekten ölünce mi gidiyor? Yoksa unutanlar mı öldürüyor?
Ben seni unutmadım. Unutmayı da hiç istemedim. Çünkü seni unutmak, kendimden bir parçayı söküp atmak gibi geliyor. Sen bensin biraz… Gülüşümde, duruşumda, sabrımda, kırıldığım halde susuşumda sen varsın.
Ama yine de yapamıyorum, kabul edemiyorum bazı şeyleri... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Sabahın en erken saatleri… Şehrin uykusu henüz tam bitmemiş, sokaklar yeni yeni uyanıyordu. Gökyüzünde solgun bir mavi, ufukta utangaç bir gün doğumu… Ve ben, sanki içimde iki ayrı insan varmış gibi yürüyordum. Biri hâlâ çocuk, biri mecburen büyümüş…
Ayakkabılarım kaldırımla her buluştuğunda içimde bir ses yankılanıyordu:
“Buraya kadar hep babanl... Devamını Gör

Sabah perdeden sızan solgun ışık yüzüme vurduğunda uyanmak istemedim. Dünya yeni bir güne başlıyordu ama benim günlerim hep yarım kalıyordu. Gözlerimi açtım, tavana baktım ve zihnimde yine aynı cümle yankılandı:
“Babam olsaydı şimdi ne derdi?”
Yatağın yanındaki küçük komodinin üzerinde duran saatin tik takları evi dolduruyordu. Zaman işini yapıyo... Devamını Gör

Bazen düşünüyorum… Eğer hayat bir kitap olsaydı, benim en güzel sayfam sen olurdun. En dokunduğum yer sen, en gurur duyduğum yer sen… Ama kader dediğimiz şey bazen insanın en sevdiğini alıp kalbine koyuyormuş. Sen gittin ama kalbimde büyüdün baba. Yokluğunla değil, varlığının bıraktığı izle…
Ben hâlâ seni anlatırken gözlerim doluyorsa, bu acıdan d... Devamını Gör