gözleriniz efendim
sözlerinizden daha çok iz bırakıyor yüzümde
çoğu zaman ne konuştuğumu anlamam
k. bakmayın efendim sizi hiç alakadar etmez
düşünüyorumda bazı kararların
hayatımda kritik önemi çok ucuz
düşünüyorum efendim
bu herkesin ucuzluğu
görünmeyen şeylerin ardına süpriz kolaylıkları bırakmıştım
görüyorum ki efendiler
sevgim dü... Devamını Gör

Görmeyeceğim her basiretsizliğin cahilliğine
Derd değil kader yolu tüneli kazdım bu dünyaya

Sevmediğim her anımı unutmaya programlanmış
Can vermek istercesine yaş çamaşırlara
İstediğim sevmeye çalıştığım değer verdiğim
Herkes için içimden
Her seferinde unutuşun ardından
O çamaşırlara yeni kişilikler ekiyorum
Dönen basiret markalı çamaşır... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

Bir çağın eşiğinde durdu kalbim,
Göğsümde ateşten bir sancak gibi.
Adımı rüzgâra verdim,
Niyetimi göğe yazdım
Ve sevmeyi bir savaş bildim.

Ama kader,
Gerçek hisleri
Yanlış kalelerin kapısına götürdü.
Ben içimde ordu taşıyordum,
Onlar misafir sanıyordu sevgiyi.

Ben yeminle geldim,
Onlar hevesle karşıladı.
Ben kalıcıydım,
Onlar geçic... Devamını Gör

Bazı insanlar hayatımıza misafir olarak girer; iz bırakırlar ama kalıcı olmazlar. Gittikleri an, aslında bir şeyin bittiğini değil, bir şeyin tamamlandığını anlatırlar. Bu yüzden hayatından çıkmış insanları bir daha hayatına alma. Çünkü giden, sadece gitmemiştir; kalmamayı seçmiştir.

Unutma, ormanda bir ağacı ikinci kez gördüysen kaybolmuşsun de... Devamını Gör

Zamanında padişahların bile karşısında titrediği alimler tutardı o kalemi. Sarayın altın varaklı duvarları önünde, tahtın ihtişamı karşısında dimdik dururlardı. Kelle giderdi ama yanlışa yanlış derlerdi. Hakikat, ipekten kaftanlardan daha değerlidir onlar için. Mürekkep, kanlarından kıymetli değildi; çünkü yazdıkları her harf, bir insanlık antl... Devamını Gör

Gökyüzüne her baktığımda bir dua yükseliyor içimden.
“Allah’ım onu güzel yerde tut…”
Çünkü sen dünyada çok yoruldun baba. Çok çabaladın, çok mücadele ettin. Hayatın yükünü ömrün boyunca sırtında taşıdın. Belki bu yüzden kalbim acısa da bir yanım huzur bulmanı istiyor. Ama kabul etmesi zor olan şey şu; ben sensiz yapamıyorum. Dualarım senin için, ... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

O gün hava çok sıradan başlamıştı. Gökyüzü her zamanki maviliğinde, sokaklar her zamanki telaşında, insanlar yine aceleyle bir yerlere yetişiyordu. Ama farkında değildim…
O gün benim dünyamda sıradan olan hiçbir şey kalmayacaktı.
Evden çıkmadan önce aynaya bakmıştım. Saçlarımı düzeltirken, içimde sebepsiz bir sıkıntı vardı. “Sebepsiz” dediğim o d... Devamını Gör

Sabahlar artık farklı başlıyor baba… Eskiden güneş doğduğunda yeni bir gün başlardı, şimdi önce içimde bir yokluğun gölgesi beliriyor. Sonra hayat kendini hatırlatıyor. Ama ben her güne seni düşünerek uyanıyorum. Belki bu yüzden sabahlar hala anlamlı.
Bazen kendimi bir roman kahramanı gibi hissediyorum. Babasını kaybetmiş ama kalbinde onun izleriy... Devamını Gör

Babam…
Adını her andığımda içimde aynı sızı, aynı boşluk, aynı yarım kalmışlık büyüyor. 7 Temmuz’dan sonra hayat ikiye bölündü: Senin olduğun zaman ve sensiz geçen zaman… O gün sadece seni kaybetmedim; güvenimi, çocuk yanımı, sırtımı dayadığım dağı da kaybettim. İnsan babası gidince büyümek zorunda kalıyormuş, istemese bile… Öğrendim.
Bazen gözle... Devamını Gör

Bir babanın evladına bırakabileceği en büyük miras para değildir…
Ev değildir, eşya değildir, birikim değildir.
Gerçek babalar, geride karakter bırakır.
Ve benim babam, hayatı boyunca her adımıyla bana öyle bir miras bıraktı ki…
Dünyanın bütün servetleri bir yana, onun bir davranışı bir yana.
Ben bugün nasıl bir insansam,
nasıl düşünüyor, nas... Devamını Gör

Babamın göğsünde bir dünya vardı…
Öyle koca, öyle sakin, öyle güven veren bir dünya ki… Küçücük bir kız çocuğuyken bile o göğüse yaslanınca hayatın bütün gürültüsü susardı. Sokaklar kalabalık olsa bile, içimde hep bir “sakinlik yuvası” dururdu. Çünkü bilirdim: Babam varsa, dünya bana dokunamaz.
Onun yanında büyümek; zenginlikle değil, adamlıkla t... Devamını Gör

Yürüdüm.
Ağır adımlarla,sanki her bir taş altında bir mezar varmış da üstüne basmamaya çalışıyormuşum gibi.
O sokak artık bir kabristandı benim için;her anı, gömülmüş bir hatıra.
Rüzgâr,eski bir ağıt mırıldanıyordu kulaklarıma, senin adını fısıldayarak.
Balkona baktım.

Ve oradaydı işte.
Zamanın bizden çaldığı her şeyi avucunda tutan o küç... Devamını Gör

Ellerimiz çamura değdiğinde, sadece oyuncak yapmıyorduk aslında. O ıslak toprak, hayatın ilk derslerini fısıldıyordu bize. Bir sırığı ata dönüştürürken, yoktan var etme cesaretini öğreniyorduk. Telden kamyon yaparken, sabrı ve sorun çözme becerisini içselleştiriyorduk.

O çamurlu ellerde, modern psikolojinin "mindfulness" dediği şey ... Devamını Gör

Gördüğün hayal hikâyelerini
Gözlerini inkâra ayıramazken
Gördüğün gayrı ihtiyari sermayaleri
Başkalarında görmektendir aslında tükenişin

Acındığında kendilerine bakmadıklarında
Başkalarına o gözlerle acımışken
İntikam-ı hayatın sırasının sana baktığını
Seni çökerken korkularının enkazında
O balçıktan kimse kurtaramayacak olması
Şu hayatı... Devamını Gör

Ben bilmezdim;
Her satırı kader sanırdım.
Meğer harfler seni saklarmış,
Cümleler sana çıkarmış da
Ben yolu hep kendime sanırmışım.

Bir sayfada suskunluğundun,
Birinde çığlık…
Kimi kitapta dua,
Kimi kitapta günah.
Ama hepsinde aynı yüz:
Kalbimin ezberlediği o tanıdık sızı.

Okudukça anladım,
Bilgi değilmiş insanı büyüten,
Anlamış.
V... Devamını Gör

Küçük bir kızken oyuncak bebeklerimle oynamaya bayılırdım. Plastik dolgun pembe yanaklarını sever, minik ağzına uygun yapılmış çubuk biberonla beslerdim. Her yatırdığımda siyah uzun kirpiklerini kapatışı mucize gibi gelir sonra uyumasından sıkılır beş dakika sonra kaldırırdım ayağa. O masmavi cam gibi kocaman gözlerini açıp bakardı bana. Çiçekli k... Devamını Gör

Hayat, bize verilen bir sahne değil; bizim kurduğumuz bir oyundur.
Ve bu oyunun yönünü belirleyen şey, çoğu zaman “yapmak zorunda olduklarımız” değil, “yapmayı gerçekten istediğimiz” şeylerdir.

Her insanın içinde bir çağrı vardır.
Kimi fısıltı gibidir, kimi gök gürültüsü kadar güçlü…
Ama her biri bize, kim olmak istediğimizi, nereye yürümemiz... Devamını Gör