Yüzümü bile unutacaksın,
öyle sessiz bırakacağım seni.
Ne bir iz kalacak adımda,
ne adımı hatırlatan bir ses.

Gidişim bir kırgınlık olmayacak,
alışkanlık bile değil…
Sadece zamanın içine karışan
sade bir yokluk.

Bir gün aynaya baktığında
tanıdık gelmeyecek bir boşluk olacak,
sebebini bilmeden geçeceksin.
İşte o, benim senden son geçi... Devamını Gör

İçimden geldiği gibi seviyorum seni,
hesap yapmadan, ölçüp tartmadan…
Ne kadar sürer diye sormadan zamana,
ne olur diye korkmadan sonuna.

İçimden geldiği gibi…
Bir bakışına denk gelince susarak,
adını anınca içimde
yerli yersiz büyüyen bir sessizlikle.

Seni severken
kendimi korumayı unuttum belki,
ama kalbimi saklamadım.
Çünkü bazı s... Devamını Gör

Senden vazgeçtim.
Bir terk ediş değil bu,
uzun uzun bekleyip de
kendimden vazgeçmemek için
ayağa kalkışımdır.

Sana demiştim…
Beni senden vazgeçmek zorunda bırakırsan
ardıma dönüp bakmam diye.
Bakmadım.
Çünkü geriye dönmek
bir kez daha eksilmeyi kabul etmekti.

Sen “kazandım” sandın.
Oysa ben susarak çıktım bu savaştan,
en gürültülü ... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

Seni benim hayatıma uğratan kaderin de
Bir bildiği vardır elbet.
Her geliş rastlantı değil,
Her gidiş tamamlanmış bir cümledir belki de
Ruhun defterinde.

Zaman, bizi aynı satıra
Bilerek yazdıysa
Bir kelimen eksik olduğum içindir,
Ya da ben
Senin suskunluğuna denk düşen
Doğru sessizliktim.

Bazen bir insan
Ömürlük kalmak için gelmez;
... Devamını Gör

İnsan çoğu zaman yaşadığını sanır; oysa yaptığı, alıştığı günleri tekrar etmektir. Sabahlar birbirine benzer, kelimeler azalır, duygular güvenli bir mesafede tutulur. Çünkü insan çoğu zaman yaşamayı değil, zarar görmemeyi seçer. Cesaret ertelenir, sevgi ölçülür, kalp kendini koruduğunu sanarak geri çekilir. Hayat böylece sürer; eksilerek ama kopmad... Devamını Gör

Bir çağın eşiğinde durdu kalbim,
Göğsümde ateşten bir sancak gibi.
Adımı rüzgâra verdim,
Niyetimi göğe yazdım
Ve sevmeyi bir savaş bildim.

Ama kader,
Gerçek hisleri
Yanlış kalelerin kapısına götürdü.
Ben içimde ordu taşıyordum,
Onlar misafir sanıyordu sevgiyi.

Ben yeminle geldim,
Onlar hevesle karşıladı.
Ben kalıcıydım,
Onlar geçic... Devamını Gör

Şu an birileri ölüyor. Bunu çarpıcı olsun diye söylemiyorum. Korkutmak ya da ağırlık koymak gibi bir niyetim de yok. Sadece gerçek bu. Ben yazarken, sen okurken, dünyanın bir yerinde biri son nefesini veriyor. Hayatın en kesin olayı bu ama nedense en az konuşulanı da bu.

Ölüm bize çok yakın ama zihnimizde hep uzak duruyor. Başkalarının başına ge... Devamını Gör

İnsan çoğu zaman umudu yarına emanet eder; sevinci erteler, cesareti sonraya bırakır, sevgiyi “zamanı gelince” demekle avutmaya çalışır. Oysa hayat, söz vermez. Takvim yaprakları garanti değildir; nefes, her sabah yeniden bağışlanır.

Yarının hayali güzeldir, insana yön verir. Ama bugünü unutturacak kadar büyürse, fark etmeden hayatın kendisini k... Devamını Gör

Uçmayı öğrenemeyenler
gökyüzüne küs olur önce,
sonra yükseğe çıkan her kalbi
taşlarlar sessizce.

Kendi korkusunu rüzgâr sanır,
başkasının cesaretine fırtına derler.
Yürümeye razı olanlar,
uçanları delilikle suçlar.

Oysa kanat kırmak marifet değil,
marifet yaralıyken bile uçabilmekte.
Karanlıkta kalanlar,
ışığı söndürürse gündüz olaca... Devamını Gör

Doğru ve yanlış, sandığımız kadar ayrı şeyler değildir. Bazen bir cümlede ikisi de yan yana durur; sadece biri yüksek sesle söylenir, diğeri içimize fısıldar.

Doğru, çoğu zaman kalabalığın rahat ettiği yerde durur. Sorgulanmaz; çünkü sorgulamak uyumsuzluk sanılır. Yanlış ise cesaretle karıştırılır; yanlış yapanın dikkatsiz, eksik ya da hatal... Devamını Gör

İnsan, adını bilmediği bir yolculuğun içindedir.
Takvimler ilerler ama ecelin tarihi hiçbir sayfada yazmaz. Her sabah “daha var” sanarak uyanırız; oysa her gün, ne zaman geleceği bilinmeyen bir sona doğru biraz daha yaklaşırız. Bu yüzden acelemiz dünya içindir, ertelemelerimiz ahiret için olur.

Ecel bizi korkutmak için değil, uyandırmak için va... Devamını Gör

İnsan bazen karanlığın kendisine yer edindiğini sanır. Geceler uzar, bekleyiş ağırlaşır, sorular cevapsız kalır. Kalp yorulur; “Unutuldum mu?” diye fısıldar. İşte tam o anda, Duha bir teselli gibi iner insanın içine. Çünkü bu sûre, acının ortasında bırakılmış bir kalbe, “Hayır, terk edilmedin” demenin en sade ve en güçlü yoludur.

Duha, Rabbimizi... Devamını Gör

Sevmesine rağmen gitmek,
Bir erkeğin sırtlandığı en ağır yüktür.
Kalmak isterken dönmek,
Kalbinle değil, onurunla yürümektir.

Çünkü sevgi,
Diz çökmez saygının olmadığı yerde.
Bir bakışta küçülüyorsa insan,
Bir sözde yok sayılıyorsa emeği,
Aşk orada kendi mezarını kazar.

Erkek bazen susar,
Çünkü konuşursa kalır.
Kalırsa eksilir.
Eksi... Devamını Gör

Pudra yağmuru
Kırmızı plastik kapta
Heyecanlı çığlıkları damlatırken
Hatırladığım tek şey
Herzamanki gibi
Artık çıldırmamak için
İçimdeki tüm çığlıkları
Sanırım gizlemem gerekicek
Hiç kimse yokken yanımda
Ve hiçkimse istediğim kadar
İyi davranamayacak kadar öfkeliyken bana
Herzamanki gibi oğlum diyecek bana babam
Her zaman annemin sesin... Devamını Gör

Hep dik durmak zorundayım,
Biliyorsun annem…
Çünkü düşersem
Beni tutabilecek kimse yok.

Omuzlarım küçükken
Sen yaslanırdın diye büyüdü,
Şimdi ben
Herkesin yükünü sessizce taşıyorum.
Ama kimse sormuyor,
Bu kadar ağırlık
Bir kalbe fazla değil mi diye…

Geceleri sana konuşuyorum annem,
Duymasan da olur,
Ben alışığım cevapsızlığa.
Sade... Devamını Gör

Bir duvar var. Bembeyaz, bomboş. Baktıkça gözüm dalıyor. Bıraksalar belki saatlerce bakarım farkında olmadan. Ne düşündüğümü niçin düşündüğümü bilmeden. Belki kaybolan yıllar, belki de yitip giden zaman. Ve durmayan akrep ile yelkovan. Bu böyle olmaz diyerek, duvara bir çivi çakıyorum önce. Minik bir ah çekiyor ilk darbede. Belli ki canı acıdı. Kor... Devamını Gör

Ve en sonunda şunu kabul ettim baba…
Bu özlem bitmeyecek.
Ne zaman geçecek diye beklemeyi bıraktım. Artık sadece bu duyguyla yaşamayı öğreniyorum. Kalbimde senin için açılmış bir oda var ve o odanın kapısı hiçbir zaman kapanmayacak. İçimde hep yaşayacaksın. Belki fiziksel olarak yanımda değilsin ama ruhun, sevgin, kokun, varlığın hep benimle. Sen... Devamını Gör

Bazen geceler daha ağır oluyor baba… İnsan gündüz kalabalığın içinde biraz oyalanıyor, biraz unutmuş gibi yapıyor ama gece olunca herkes kendi acısıyla baş başa kalıyor. Işıklar sönüyor, sesler susuyor ve içimdeki fırtına başlıyor. Biliyor musun, en çok gece eksik kalıyorsun. Sanki herkes evine dönüyor, sevdiklerine kavuşuyor, ama ben senin olmadığ... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör