Gel, eskisi gibi olalım…
Ne sen beni tanı, ne de ben seni.
Çünkü tanımak yük getiriyor,
Bilmek kırıyor,
Hatırlamak yaralıyor.

En güzeli ilk hâlimizdi belki;
Adını bilip hikâyeni bilmediğim,
Gözlerine bakıp geçmişine dokunmadığım zamanlar.
O zamanlar susmak bile incitmiyordu.

Tanıdıkça öğrendim nereden kırıldığını,
Öğrendikçe dikkat et... Devamını Gör

Kalemlerini elime değil, sırtıma bastılar. Sustuklarımı cümle yaptılar, yaralarımı başlık. Bilmediklerinden değil; en iyi bildikleri yerden vurdular. Çünkü insanı en çok, kapısını anahtarıyla açanlar incitir.

Güven dediğin şey, insanın zırhını çıkarmasıdır. Ben çıkardım. Onlar baktı. Sonra o zırhı bana karşı kullandılar. Her gülüşümden bir açık,... Devamını Gör

Ne tam bir ağlayıştır ne de konuşabilecek kadar güçlü bir suskunluk… Daha çok, içinden geçenleri kendine bile anlatamamanın ağırlığıdır. İnsan kalabalıkların ortasında da yaşayabilir bunu; gürültü akar, hayat devam eder, ama sen bir boşluğun içinde sabit kalırsın. Zaman yürür, sen yerinde sayarsın.

Çaresizlik, bir şey yapamamak değildir sadece. ... Devamını Gör

İnsan en çok, kendisine benzemeyene kırılıyor.
Sırtından vuranları tanırsın; acısı keskindir ama öğretir.
Kalbinden öpülen yer ise sessizdir, orada incinmek utançla karışık bir şaşkınlık bırakır.
Çünkü kötülük beklediğin yerden değil,
iyiliğe inanmayı seçtiğin yerden gelir darbe.

Ben sana yük olmadım, yaralarını kullanmadım,
zayıflığını sil... Devamını Gör

İnsan, acının kıyısında dururken konuşmayı sever.
Uzaktan bakınca her yara küçüktür,
her yük taşınabilir,
her sabır öğütle ölçülebilir sanılır.
Oysa ateş, içine düştüğün yerdedir;
dumanı başkasının gözüne bile değmez bazen.

Yaşamadığın bir sızıyı anlatmak kolaydır,
çünkü bedelini sen ödemiyorsundur.
Geceyi uykusuz geçirmeyen,
sabahın ağı... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

Doğru ve yanlış, sandığımız kadar ayrı şeyler değildir. Bazen bir cümlede ikisi de yan yana durur; sadece biri yüksek sesle söylenir, diğeri içimize fısıldar.

Doğru, çoğu zaman kalabalığın rahat ettiği yerde durur. Sorgulanmaz; çünkü sorgulamak uyumsuzluk sanılır. Yanlış ise cesaretle karıştırılır; yanlış yapanın dikkatsiz, eksik ya da hatal... Devamını Gör

Sevmesine rağmen gitmek,
Bir erkeğin sırtlandığı en ağır yüktür.
Kalmak isterken dönmek,
Kalbinle değil, onurunla yürümektir.

Çünkü sevgi,
Diz çökmez saygının olmadığı yerde.
Bir bakışta küçülüyorsa insan,
Bir sözde yok sayılıyorsa emeği,
Aşk orada kendi mezarını kazar.

Erkek bazen susar,
Çünkü konuşursa kalır.
Kalırsa eksilir.
Eksi... Devamını Gör

Zamanında padişahların bile karşısında titrediği alimler tutardı o kalemi. Sarayın altın varaklı duvarları önünde, tahtın ihtişamı karşısında dimdik dururlardı. Kelle giderdi ama yanlışa yanlış derlerdi. Hakikat, ipekten kaftanlardan daha değerlidir onlar için. Mürekkep, kanlarından kıymetli değildi; çünkü yazdıkları her harf, bir insanlık antl... Devamını Gör

Gecenin iki vaktiydi. Şehir çoktan uyumuş, sokak lambaları yalnızlığa eşlik eder gibi sarı bir hüzünle parlıyordu. O ise odasında oturmuş, hayatını baştan sona düşünüyordu. Kaç kez kırılmıştı, kaç kez “tamam” demiş, kaç kez “buraya kadar” deyip yeniden başlamıştı… Sayamadı bile. Ama bildiği tek şey vardı; hiçbir zaman tamamen yıkılmamıştı.
Bir zam... Devamını Gör

Bazen bir kelimenin ağırlığı insanın bütün hayatına yayılır. “Baba” kelimesi de öyle… Söylerken içimde koskoca bir dünya canlanıyor. Gittiğin günden beri, yani 7 Temmuz’dan beri, içimde bir takvim yaprağı hiç kopmadı. Günler geçiyor, aylar geçiyor, hatta yıllar bile geçiyor belki ama ben o yaprağı kıramıyorum. Çünkü oraya senin son dokunuşun sinmiş... Devamını Gör

Bazı cümleler vardır…
Söyleyemezsin.
Diline gelir, yutkunursun, boğazının en dar yerine saplanır kalır.
Sonra o birike birike dağ olur içinde.
Benim içimdeki dağ, tam babamın gidişiyle yükseldi.
Kimse bilmedi.
Kimse görmedi.
Ben anlatamadım.
Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemiyor… tam tersine ses olunca daha ağır geliyor.
En çok neyi s... Devamını Gör

İnsan, nefes alarak değil; severek yaşar. Kalbi atan herkes hayattadır sanılır ama sevmeden yaşayanlar, yalnızca zamana katlanır. Çünkü sevgi, ruhun gıdasıdır; alınmadığında beden ayakta kalsa da insanın içi yavaş yavaş çöker.

Sevmemeyi güç sananlar yanılır. Asıl cesaret, incinme ihtimaline rağmen sevebilmektir. Sevmek, zayıflık değil; insan kal... Devamını Gör

Bazen kendi içimde dolaşırken hangi duygunun beni yönlendirmesi gerektiğini bilmiyorum. Bir yanım koşmak istiyor ama ayaklarımda sanki prangalar var koşamıyorum, diğer yanım sadece durmam gerektiğini fısıldıyor adeta. İlerlemek de yoruyor, durmak da. Sanki ruhumun üstünde bir ağırlık var; adı yok, biçimi yok sadece orada duruyor ve nefesimi biraz d... Devamını Gör

Yine buradayım… aynı yerde aynı gökyüzünün altında. Ama her şey farklı şimdi. İnsan bazen fark etmeden büyüyor, kırılıyor, değişiyor; şehir aynı kalsa da içindeki sokaklar bambaşka geliyor. Sesler yabancı, yüzler tanıdık ama uzak, nefes aldığın hava bile eski değil sanki. Tek bir his varki yerinden milim oynamamış; o sıkışmışlık hissi.. Göğsümün ta... Devamını Gör

Hastaneden çıkacak diye umutla beklerken,
Koridorların beyazı bile umut kokuyordu o gün.
Kalbim, iyi haber duymaya ayarlı bir saat gibi,
Dakikaları dua ederek vuruyordu usul usul.

Sonra biri geldi…
Sözleri ağırdı, taşıyamadı dudaklarının titrek çizgisi.
“Başınız sağ olsun…” dedi,
Ve bir anda dünyamın rengi söndü.

O an kaç yıl yaşlandım ... Devamını Gör

Günümüz dünyasında maalesef ki derin bir sosyal çürüme yaşanıyor. Bu çürüme; sadece ahlaki değerlerin zayıflamasıyla değil, insanın insana olan güvenini kaybetmesiyle, sevginin yerini çıkar ilişkilerinin almasıyla ve samimiyetin yerini gösterişin doldurmasıyla kendini gösteriyor.

Artık insanlar birbirini anlamaktan çok, birbirini yargılamayı ter... Devamını Gör

Şöyle bakıyorum da, Özellikle her 29 ekim, 10 kasım ve 23 nisan gibi, Türk milleti için önemli olan günlerde büyük holding ve şirketler b son yıllarda birbirleri ile bir reklam yarışı içine girdiler. Atatürk’ü konu olan ve reklam ajanslarına muhtemelen tonlarca para verilerek yaptırılan bu kısa film tadındaki reklamlar hem tv lerde hem radyolarda ... Devamını Gör

İnsan, özlemlerinden dokunmuş bir varlıktır. Her birimiz memleket istiyoruz - sadece coğrafyadan ibaret olmayan, maneviyatın nefes aldığı, ilmin yol gösterdiği, saygının çiçeklendiği, sadakatin bağ oluşturduğu, adaletin gölgelendiği bir memleket. Peki bu ideal neden bu kadar uzakta hissediliyor? Belki de değişimin önce bireyin iç dünyasından başl... Devamını Gör

Bir sabah daha doğdu, ben yine eksildim,
Aynaya baktım, gözlerimden gece sızdı.
Bir umut aradım, toprak gibi kuruydu içim,
Ne sevinç tuttu elimden, ne de bir yıldız ışığıydı.

Kırılmış dualar gibiyim,
Bir yarım cümlede kaldı bütün hayatım.
Tanrı’ya bile sitem etmeye korkuyorum artık,
Çünkü o da biliyor; ben çoktan pes ettim.

Yaşamak dedi... Devamını Gör