Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör

O gün sabah uyandığımda ev garip derecede sessizdi. Sessizlik dediğin şey bazen huzur verir insanın kalbine, bazen de içini sıkıştıran bir el gibi boğazına sarılır. O sabahki sessizlik… işte tam da ikincisindendi. Sanki evde biri nefesini tutmuş da hiçbir şeyi ürkütmemek için kıpırdamıyormuş gibi. Perdelerin arasından içeri giren loş ışık bile çeki... Devamını Gör

Sabah perdeden sızan solgun ışık yüzüme vurduğunda uyanmak istemedim. Dünya yeni bir güne başlıyordu ama benim günlerim hep yarım kalıyordu. Gözlerimi açtım, tavana baktım ve zihnimde yine aynı cümle yankılandı:
“Babam olsaydı şimdi ne derdi?”
Yatağın yanındaki küçük komodinin üzerinde duran saatin tik takları evi dolduruyordu. Zaman işini yapıyo... Devamını Gör

Bir masal var içimde, yarısı anlatıldı, yarısı yarım kaldı. Masalın kahramanı pelerin takmıyor, uçmuyor, sihir bilmiyor… Ama bir bakışıyla dünyayı güvenli kılabiliyor. O kahramanın adı: baba.
Sen gittiğinden beri hayatın dili değişti baba. Kelimeler daha ağır, geceler daha uzun, sessizlik daha anlamlı. İnsan kaybettikten sonra anlıyormuş kıymeti d... Devamını Gör

Baba…
Hayatta kalmak bazen nefes almakla olmuyormuş. Bazen birinin öğrettikleriyle, birinin bıraktığı izle hayatta kalıyormuş insan. Sen bana sadece baba sevgisi vermedin… Karakter verdin. Durmayı, susmayı, dayanmayı, sabretmeyi öğrettin.
“Hayat zor kızım ama sen daha güçlüsün.” demiştin.
Şimdi her zorlukta o ses kulağımda.
Ben bazen düşüyorum ... Devamını Gör

O gün hava çok sıradan başlamıştı. Gökyüzü her zamanki maviliğinde, sokaklar her zamanki telaşında, insanlar yine aceleyle bir yerlere yetişiyordu. Ama farkında değildim…
O gün benim dünyamda sıradan olan hiçbir şey kalmayacaktı.
Evden çıkmadan önce aynaya bakmıştım. Saçlarımı düzeltirken, içimde sebepsiz bir sıkıntı vardı. “Sebepsiz” dediğim o d... Devamını Gör

Hayat bazı insanları kalbimizin merkezine koyar baba. Öyle bir merkeze koyar ki, o insan gidince sadece bir boşluk oluşmaz; insanın dünyası yerinden oynar, güneş yönünü şaşırır, geceler daha uzun olur, sabahlar daha geç başlar. Sen gidince dünya yalnızca bir insan kaybetmedi; ben dünyamı kaybettim. Ben yönümü, çocukluğumu, güvenimi, sırtımı dayadığ... Devamını Gör

Bazen insan hayatı ikiye bölünmüş gibi hisseder: önce ve sonra. Benim için o çizgi babamın gidişiyle çekildi. Öncesi kalabalık, sesli, kokulu ve hareketliydi; sonrası sessiz, ağır ve derin bir boşluğun içi gibi. Herkes “zamanla geçer” dedi. Oysa ben biliyorum, bazı acılar geçmek için değil, insanın içinde yaşamaya devam etmek için gelir. Yalnızca ş... Devamını Gör

Bazı sevgiler vardır…
Nereye koyarsan koy, küçülmez.
Hatta yokluk büyütür onu.
Sessizlik büyütür.
Bir mezar taşı büyütür.
Bir fotoğraf karesi büyütür.
Babam gittiğinde ben şunu anladım:
Toprağın altına konan şey sadece bir bedenmiş.
Sevgi ise hiçbir yere sığmıyormuş.
Ben o gün babamı toprağa değil…
Kalbimin tam ortasına gömdüm.
İnsan cen... Devamını Gör

Bir insanın hayatında bazı “ilkler” mutlulukla değil, acıyla yazılır.
Benim ilklerim de babam gidince başladı…
Her biri içimde derin bir boşluk bırakan, kalbimi yeniden şekillendiren ilkler.
Bu bölüm, o ilklerin sessiz ama çığlık gibi yankısını taşıyor.
✨ İlk Sabah — Babamın Sesi Olmayan Gün
O sabah uyandığımda güneş pencereden aynı parlaklığı... Devamını Gör

Çok sevmek yetmez,
ateş gibi yanmak marifet değil;
mühim olan
yakmadan ısıtabilmek bir yüreği.

Sevgi,
sesini yükseltmeden anlaşılabilmektir,
kırmadan konuşmak,
incitmeden susabilmektir bazen.

Güzel sevmek;
gitmemek değil, kalabilmektir,
zor zamanlarda bile
aynı cümlede durabilmektir.

Çok seven herkes ağlar,
ama güzel seven
gözya... Devamını Gör

Hiçbir şeye hevesim kalmadı artık,
Çünkü en ağır yıllar
En güzel yaşlarıma denk geldi.
Gülmeyi öğrenmeden
Dayanmayı ezberledim.

Gençliğim,
Bir fotoğraf karesinde yarım kaldı;
Omuzlarımda erken büyüyen dertler,
Kalbimde aceleyle geçen zaman.

Herkes “en güzel çağın” dedi,
Ben o çağda
Kaybetmeyi, susmayı, vazgeçmeyi öğrendim.
Hayalleri... Devamını Gör

Hayat bazen seçim hakkı vermez insana,
Ne kalemi sen tutarsın ne de satırı.
Yaşamak istediğin gibi değil,
Mecbur kaldığın gibi yazılır kaderin adı.

Bir yol çıkar önüne, tek yönlü,
Geri dönüşsüz tabelalarla dolu.
Kalbin başka bir yere bakarken
Ayakların zorunluluğa yürür, suskun.

Gülmek isterken dişlerini sıkarsın,
Gitmek isterken kalır... Devamını Gör

Halledemiyorum. Zamanla her şeyin geçeceğine inandırdım kendimi ve buna o kadar körü körüne inandım ki inancım beni ayakta tutmak yerine en derinden sarstı. İnancım beni iyileştirmek yerine içimdeki en sağlam yerleri söküp aldı. İçimde yıllardır sessizce duran dengeyi bozdu, götürdü bir çok şeyi. Denizleri götürdü mesela; çünkü onun dalgalarında sa... Devamını Gör

Aslı öğretmenim…
Babanızın vefat haberini duyduğumda kalbim öyle bir sıkıştı ki, sanki kendi acımı yeniden yaşamış gibi oldum. Başınız sağ olsun… Allah mekânını cennet eylesin, ruhu nurla dolsun inşallah. Bir insan baba acısını yaşayınca içindeki bir şey hiç iyileşmemek üzere eksiliyor. O yüzden sizin acınızı, hissettiğiniz o boşluğu, o sessiz çığ... Devamını Gör

Güneş doğmadan ismini fısıldıyor rüzgâr,
ben uyanmadan uyanıyor içimde özlemin.
Saate bakmıyor artık yüreğim,
çünkü sensiz her dakika
geri sayım gibi, eksiliş gibi, yarım bir nefes gibi.

Gecenin yarısında bile
ay ışığına değil, hayaline bakıyor gözlerim.
Uykuya değil, sana dalıyorum;
karanlık düşerken değil,
sen aklıma düşünce aydınlanıy... Devamını Gör

Biz ölüyoruz ey cân, duyan var mı bu hâli?
Bir nefeslik ömr içre, tükendi bütün mâli.
Rüzgâr gibi geçeriz, iz bırakmaz adımlar,
Zemherî bir gecede donar içten yadımlar.

Biz ölüyoruz, hem de gül yüzlü baharda,
Solsak da kimse bilmez, hicranla bu darda.
Âh ile başlar sözümüz, sükût ile biter,
Her gönül bir mezar taş, isimsiz, sessiz iter.

... Devamını Gör

İnsan, özlemlerinden dokunmuş bir varlıktır. Her birimiz memleket istiyoruz - sadece coğrafyadan ibaret olmayan, maneviyatın nefes aldığı, ilmin yol gösterdiği, saygının çiçeklendiği, sadakatin bağ oluşturduğu, adaletin gölgelendiği bir memleket. Peki bu ideal neden bu kadar uzakta hissediliyor? Belki de değişimin önce bireyin iç dünyasından başl... Devamını Gör

Yeryüzüne çıkarılmak için hazır bekliyordu. Çok değerli ve kıymetliydi. çevresinde ona benzeyen yüzlercesi vardı. Diğerlerine nazaran daha keskin hatları onu farklı kılıyordu. kristalize parlaklığı ise göz kamaştırıyordu. Bir gün madencinin biri geldi yanıbaşına kadar. Kasketindeki fener tüm çevresini aydınlatıyordu. İşçinin uzun uğraşları sonucu i... Devamını Gör

Kulenin duvarları paramparça olurken dört gölge suret, kızların karşısında belirdi. Her biri tıpkı onların yüzüydü ama gözleri simsiyah, ifadeleri soğuk ve acımasızdı.
Zeynep’in gölgesi öne çıktı. Gözleri öfkeyle yanıyor, dudakları alaycı bir gülümseme taşıyordu.
— Sen cesur olduğunu sanıyorsun, ama aslında öfkenin kölesisin. Her adımın intikam i... Devamını Gör