İçimden geldiği gibi seviyorum seni,
hesap yapmadan, ölçüp tartmadan…
Ne kadar sürer diye sormadan zamana,
ne olur diye korkmadan sonuna.

İçimden geldiği gibi…
Bir bakışına denk gelince susarak,
adını anınca içimde
yerli yersiz büyüyen bir sessizlikle.

Seni severken
kendimi korumayı unuttum belki,
ama kalbimi saklamadım.
Çünkü bazı s... Devamını Gör

Senden vazgeçtim.
Bir terk ediş değil bu,
uzun uzun bekleyip de
kendimden vazgeçmemek için
ayağa kalkışımdır.

Sana demiştim…
Beni senden vazgeçmek zorunda bırakırsan
ardıma dönüp bakmam diye.
Bakmadım.
Çünkü geriye dönmek
bir kez daha eksilmeyi kabul etmekti.

Sen “kazandım” sandın.
Oysa ben susarak çıktım bu savaştan,
en gürültülü ... Devamını Gör

Görmeyeceğim her basiretsizliğin cahilliğine
Derd değil kader yolu tüneli kazdım bu dünyaya

Sevmediğim her anımı unutmaya programlanmış
Can vermek istercesine yaş çamaşırlara
İstediğim sevmeye çalıştığım değer verdiğim
Herkes için içimden
Her seferinde unutuşun ardından
O çamaşırlara yeni kişilikler ekiyorum
Dönen basiret markalı çamaşır... Devamını Gör

Seni benim hayatıma uğratan kaderin de
Bir bildiği vardır elbet.
Her geliş rastlantı değil,
Her gidiş tamamlanmış bir cümledir belki de
Ruhun defterinde.

Zaman, bizi aynı satıra
Bilerek yazdıysa
Bir kelimen eksik olduğum içindir,
Ya da ben
Senin suskunluğuna denk düşen
Doğru sessizliktim.

Bazen bir insan
Ömürlük kalmak için gelmez;
... Devamını Gör

İnsan en çok mutlu olduğu zamanları hatırlarken acı çeker.
Çünkü hafıza, yaşanmış olanı olduğu gibi değil; artık geri gelmeyecek oluşuyla sunar insana. Mutluluk, yaşanırken hafifti; hatırlanırken ağırlaşır. Zaman geçtikçe neşe bir hatıraya, hatıra bir sızıya dönüşür.

O anlar geri gelmez ama içimizde bıraktığı iz kalır. Bir gülüşün yankısı, bir ... Devamını Gör

Kocaman bir ev var içimde.
İlmek ilmek ördüğüm.
İyice sağlam olsun diye kırk kat yerin dibine kazdığım.
Zeminini yaşanmışlık müsveddeleriyle doldurdum.
Tuğlalara geldi sıra.
En sağlamı olsun diye kılı kırk yarıp seçtim.
Mahya harcım öyle yapıştı ki kimse yerinden oynatamazdı.
Sağlam, dik duruşlu bir laf ile ;
eğilip bükülmeyen cinsten olmalıydı.
... Devamını Gör

Bir çağın eşiğinde durdu kalbim,
Göğsümde ateşten bir sancak gibi.
Adımı rüzgâra verdim,
Niyetimi göğe yazdım
Ve sevmeyi bir savaş bildim.

Ama kader,
Gerçek hisleri
Yanlış kalelerin kapısına götürdü.
Ben içimde ordu taşıyordum,
Onlar misafir sanıyordu sevgiyi.

Ben yeminle geldim,
Onlar hevesle karşıladı.
Ben kalıcıydım,
Onlar geçic... Devamını Gör

Şu an birileri ölüyor. Bunu çarpıcı olsun diye söylemiyorum. Korkutmak ya da ağırlık koymak gibi bir niyetim de yok. Sadece gerçek bu. Ben yazarken, sen okurken, dünyanın bir yerinde biri son nefesini veriyor. Hayatın en kesin olayı bu ama nedense en az konuşulanı da bu.

Ölüm bize çok yakın ama zihnimizde hep uzak duruyor. Başkalarının başına ge... Devamını Gör

Mesafe dediğin, iki şehir arası değil bazen; iki kalp arasına sessizce çöken bir suskunluktur. Adını anınca içim ısınır ama ellerim boş kalır. Kalbim sana yürür, bedenim yerinde sayar.

Özlemek, sadece yokluğunu hissetmek değildir; varlığını her şeyde aramaktır. Bir şarkıda sesini duyarım, bir rüzgârda nefesini. Kalabalıkların ortasında bile adın... Devamını Gör

Senin boşluğunu sigara ile doldurmama izin verme.
Çünkü bu bir alışkanlık meselesi değil, bir yokluk meselesi.

Ateşi dudaklarıma götürdüğümde, aslında seni çağırıyorum.
Duman yükselirken, içimde çöken şey sensizlik oluyor.
Sigara, sadece ellerimi meşgul ediyor;
Kalbimdeki boşluğu ise daha da büyütüyor.

Bazı yokluklar vardır,
Ne nikotinle... Devamını Gör

Allah seni sevmeyi nasip etti
ama seni etmedi.
Kalbime düşen dua kabul oldu,
kaderime düşen isim olmadın.

Sevdim…
karşılık beklemeden,
sahiplenmeden,
“benim” demeden.
Çünkü bazı sevgiler
sadece sevilmek içindir,
yaşanmak için değil.

Yanımda olmayışını
eksiklik saymadım;
belki de imtihandı bu,
kalbin sabrını ölçen.

Seni bana ver... Devamını Gör

Doğru ve yanlış, sandığımız kadar ayrı şeyler değildir. Bazen bir cümlede ikisi de yan yana durur; sadece biri yüksek sesle söylenir, diğeri içimize fısıldar.

Doğru, çoğu zaman kalabalığın rahat ettiği yerde durur. Sorgulanmaz; çünkü sorgulamak uyumsuzluk sanılır. Yanlış ise cesaretle karıştırılır; yanlış yapanın dikkatsiz, eksik ya da hatal... Devamını Gör

Kabullenmemiş olsak da bazı şeyleri,
Ömrümüz sessizce razı olmakla geçiyor.
İçimizde hâlâ “olmasaydı” diyen bir ses,
Dışımızda susmayı öğrenmiş bir kalp taşıyoruz.

Her itiraz yorgun düşüyor zamanla,
Her soru cevapsız kalmayı öğreniyor.
İnsan bazen yenildiği için değil,
Anlaşılamadığı için vazgeçiyor.

Bir hayal kırıklığı daha ekleniyor d... Devamını Gör

Pudra yağmuru
Kırmızı plastik kapta
Heyecanlı çığlıkları damlatırken
Hatırladığım tek şey
Herzamanki gibi
Artık çıldırmamak için
İçimdeki tüm çığlıkları
Sanırım gizlemem gerekicek
Hiç kimse yokken yanımda
Ve hiçkimse istediğim kadar
İyi davranamayacak kadar öfkeliyken bana
Herzamanki gibi oğlum diyecek bana babam
Her zaman annemin sesin... Devamını Gör

Rabbim,
kendimi Sana şikâyet etmeye geldim.
Dilime dolanan sözlerden değil, kalbimde biriken suskunluklardan geldim.
Anlatamadıklarımı bilen Sensin; gecelerin içime çöken ağırlığını, gülüşlerimin ardına sakladığım yorgunluğu en iyi Sen görürsün.

Rabbim,
ben kendimden yoruldum.
Sabret dedikçe içimde taşan sızıdan, güçlü görünmeye çalıştıkça ... Devamını Gör

İnsan bazen her şeyi kaybedince kim olduğunu hatırlar.
Kalabalıklar çekilince adı sessizliğe düşer insanın, ve ilk kez kendi sesiyle tanışır.

Gidenler olur;
omzundan tutan eller, yarına dair verilen sözler…
Bir bir eksilir dünya, fazlalıklar dökülür üzerinden
acıya benzeyen bir arınmayla.

O zaman anlar insan:
Güç sandığı şeylerin aslında... Devamını Gör

Hep dik durmak zorundayım,
Biliyorsun annem…
Çünkü düşersem
Beni tutabilecek kimse yok.

Omuzlarım küçükken
Sen yaslanırdın diye büyüdü,
Şimdi ben
Herkesin yükünü sessizce taşıyorum.
Ama kimse sormuyor,
Bu kadar ağırlık
Bir kalbe fazla değil mi diye…

Geceleri sana konuşuyorum annem,
Duymasan da olur,
Ben alışığım cevapsızlığa.
Sade... Devamını Gör

Seni ayakta tutan nedir diye sorsalar,
Yıkılacak bir yer bulamadım derim.
Çünkü her duvarım,
Daha önce yıkılmıştı zaten,
Ve ben enkazın üstünde
Yaşamayı öğrenmiştim.

İçime attım;
Sesimi, gözyaşımı, yarım kalan cümlelerimi…
Kimse duymasın diye değil,
Kimse daha fazla kırılmasın diye.
Ama insan,
En çok kendini sustururken yoruluyor.

G... Devamını Gör

Zaman bazen geçmiyor sanıyorum;
oysa içimde usulca yer değiştiriyor.
Bir anın gölgesi,
bir cümlenin sızısı,
bir bakışın bıraktığı sıcaklık…
Hepsi sessizce yerini buluyor bende.

Kendime dönüp baktıkça görüyorum:
Değişen dünya değil,
dünyayı taşıyan yanım.
Bir mevsim içimde kımıldıyor;
ne tam kış,
ne tam yaz…
İkisinin arasında duran o i... Devamını Gör

Bir duvar var. Bembeyaz, bomboş. Baktıkça gözüm dalıyor. Bıraksalar belki saatlerce bakarım farkında olmadan. Ne düşündüğümü niçin düşündüğümü bilmeden. Belki kaybolan yıllar, belki de yitip giden zaman. Ve durmayan akrep ile yelkovan. Bu böyle olmaz diyerek, duvara bir çivi çakıyorum önce. Minik bir ah çekiyor ilk darbede. Belli ki canı acıdı. Kor... Devamını Gör