Güzel yüzlü çocuklar öldürülüyor
Hala gormeyenler var,duymayanlar
Gormezden gelenler,duymazdan gelenler..
Kadinlar...herbiri kartanesi gibi
Düşüyor yere yok oluyor.
Görmüyor,duymuyor,umursamiyorsunuz.
Eyy insanlik
Güzel çocuklar öpülesi ve sevilesi
Gulumsemeleriyle yerde yatiyor...
Nereye adim atsam
Heryer kan kırmızı bir karanfil.
Rü... Devamını Gör

Ben sana bir sürü şey anlattım.
Çocukluğumu, korkularımı, geceleri uykumu bölen cümleleri…
Hangi kelimede sustuğumu, hangi bakışta dağıldığımı.
Yaralarımı gösterdim; pansuman olsun diye değil,
anlaşılayım diye.

Meğer sen dinlememişsin.
Sen ezberlemişsin.
Nerede incinirim, hangi söz beni çözer,
hangi sessizlikte çökerim…
Anlatılanları kal... Devamını Gör

Ali Gaffar Okkan unutulmadı, unutulmayacak.
Çünkü bazı insanlar makamlarıyla değil, kalplere bıraktıkları izlerle yaşar. O, Diyarbakır’a sadece bir emniyet müdürü olarak gelmedi; bir ağabey, bir evlat, bir dost gibi girdi bu kadim şehrin hayatına.

Silahıyla değil, tebessümüyle dolaştı sokaklarda.
Korkuyla değil, güvenle kurdu bağını insanlarla... Devamını Gör

Tencerenin içinde baloncuk baloncuk kaynarken süzülür dumanı. Karıştırdıkça daha da dağılır evin her bir köşesine.
Kokusu yayılınca ayrı bir gülümseme oluşur dudaklarda istemsizce. O küçük ayakları merakla pıtı pıtı mutfağa getirir. Şekerle süt bir çocuk şarkısındaymış gibi dans eder eriyerek. Tarçın da boş durmaz simli simli o keskin kokusuyla... Devamını Gör

Üç kere iç çektim şu dünyada,
Biri çocukluğumun yarım kalan dualarına,
Biri sevmenin hep erken,
Anlaşılmanın hep geç oluşuna.
Üçüncüsü…
Her şeyi doğru hissettiğim hâlde
Hiçbir şeyin gönlümce olmayışına.

İnsan bazen çok ister,
Ama kader susmayı seçer.
Ne yol istediğin yere çıkar,
Ne de kalbin sığındığı yerde kalır huzur.
Uğraşırsın, bek... Devamını Gör

İran gerçekten mezhepsel kargaşaları, sanatsal zenginlikleri ve siyasi çekişmeleri ile iyisiyle kötüsüyle hep göz önünde olmuş bir coğrafyadır.

Kadim çağlardan beri kâh Mezopotamya, Anadolu, Mısır ve İndus Vadisi ile birlikte medeniyetin beşiklerinden biri olmuş kâh edebiyat ve müziği ile dikkatleri üzerine toplamış kâh Büyük İskender imparatorl... Devamını Gör

Bişeylerin etrafında
Güneş zannettiğim
Bi güve gibi kanatlarımı
Her geçen gün
Toz tanelerini
Seve seve
Döktüm
İnsanların ışık dediği
Geçici bir ampulle
Kanatlarımı savurdum
Acıyo kanıyo kabuk hiç bağlamıyo
Yoruyo tüketiyo bu umut tüketiyo
Bi umut ya biraz ısıya
Bi umut ya biraz arayışa
Artık değil biliyorum uzun zamandır
Sadece gördü... Devamını Gör

Hep dik durmak zorundayım,
Biliyorsun annem…
Çünkü düşersem
Beni tutabilecek kimse yok.

Omuzlarım küçükken
Sen yaslanırdın diye büyüdü,
Şimdi ben
Herkesin yükünü sessizce taşıyorum.
Ama kimse sormuyor,
Bu kadar ağırlık
Bir kalbe fazla değil mi diye…

Geceleri sana konuşuyorum annem,
Duymasan da olur,
Ben alışığım cevapsızlığa.
Sade... Devamını Gör

Herkesin hayatı kaldığı yerden devam ediyor.
İnsanlar gülüyor, evleniyor, çocuk sahibi oluyor, kahkahalar atıyor.
Hayat hızla akıyor…
Ama ben bazen aynı noktada takılı kalmış gibi hissediyorum. Sanki zaman benim için orada durdu. Senin gittiğin gün dondu içimde dünya. Ne kadar ileri gitmeye çalışsam bile bir yanım hep o günün acısında kalıyor. Ç... Devamını Gör

Baba…
İnsan büyüdükçe çocukluğunu kaybedermiş ya, ben sen gidince anladım. Sanki bir anda bütün dünyayla baş başa kaldım. En büyük dayanağımın yokluğuyla yüzleşmek zorunda kaldım. Sokaklardan geçerken her köşede seni gördüm, her kalabalığın içinde yokluğunu hissettim. İnsan babasını kaybedince sadece sevdiğini değil, güvenini de kaybediyormuş. Ben... Devamını Gör

Bazı günler var ki nefes almak bile ağır geliyor. Sanki dünya dönüyor ama ben olduğum yerde kalıyorum. Herkes bir şeylere yetişiyor, herkesin bir telaşı var ama benim içimde tek bir şey büyüyor: sessizlik… Sen gideli içimde hiç susmayan bir sessizlik var. Gürültüsü yok ama ağırlığı var. Öyle bir ağırlık ki omuzlarım çöküyor, kalbim daralıyor, gözle... Devamını Gör

Bazen geceler daha ağır oluyor baba… İnsan gündüz kalabalığın içinde biraz oyalanıyor, biraz unutmuş gibi yapıyor ama gece olunca herkes kendi acısıyla baş başa kalıyor. Işıklar sönüyor, sesler susuyor ve içimdeki fırtına başlıyor. Biliyor musun, en çok gece eksik kalıyorsun. Sanki herkes evine dönüyor, sevdiklerine kavuşuyor, ama ben senin olmadığ... Devamını Gör

Ve sonra, mezarlıktan çıkarken fark ettim; aslında buraya sadece bir taşın başına gelmiyordum. Kendimle yüzleşmeye, içimdeki o çocukla konuşmaya geliyordum. Yıllardır büyümeye zorlanan, “güçlü ol” denilen ama içten içe yorulan o küçük kız, babasının yokluğunda bir türlü nereye sığınacağını bilemeyen o parça… Yürürken ayaklarım ağırlaşıyor, sanki he... Devamını Gör

Zaman geçtikçe yokluğunun ağırlığı azalmıyor aslında, sadece ben taşımayı öğreniyorum. İnsan acıyı sırtına yük gibi almıyor bir süre sonra… Onu kalbinin içine yerleştiriyor. Bir parçan oluyor. Sen de benim bir parçam oldun artık baba… Başımı göğsüne yaslayamam belki, ama başımı yüreğimin içine koyduğumda oradasın. Sessiz ama var, görünmez ama hisse... Devamını Gör

Bazen geri dönüp o güne takılıyor aklım. O gün… İçimde tuhaf bir sıkıntıyla uyandığım, havanın olduğundan daha ağır göründüğü, kalbimin sebebini bilmeden daraldığı o gün… İnsan bazı günlerin kader günleri olduğunu sonradan anlıyor. Telefon çaldığında kalbim yerinden fırlayacak gibi olmuştu. Sesler birbirine karışmış, kelimeler anlamını kaybetmişti.... Devamını Gör

Mezarlıkta otururken rüzgâr hafif hafif esiyor. Ağaçların dalları hüzünle sallanıyor sanki. Etraf sessiz ama içimde fırtınalar var. Toprağın üstündeki küçük çiçeklere dokunuyorum. “Üşüyor musun?” diye soruyorum, sanki cevap verecekmişsin gibi. Saçma belki, ama kalbim konuşmak istiyor. Sessizlik bile bana seni hatırlatıyor.
Bir ara gözlerimi kapatı... Devamını Gör

Zamanın akışı bazen sessiz, bazen çığlık gibi… Ama benim için hep aynı noktada duruyor: Senin gittiğin gün. O günden sonra hayat ikiye bölündü aslında… “Sen varken” ve “sen yokken” diye. İnsanın içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey yokmuş meğer. Yaşamak devam ediyor görünse de ruh aynı yerde kalıyor. Ben de o günün kapısında kalmış bir çocuk gibi... Devamını Gör

Hayat bazen insanın kalbine ağır bir yük bırakır, nefes alırken bile varlığını hissettiğin bir boşluk… İşte benim en büyük boşluğum sensin. Zaman geçiyor, takvim yaprakları değişiyor, şehir aynı kalabalıkla yaşamaya devam ediyor ama benim içimdeki sessizlik hiç değişmiyor baba. İnsan büyüdükçe değil, kaybettikleri çoğaldıkça olgunlaşıyormuş. Ben bu... Devamını Gör

Adını her andığımda içimde hem sızı hem sıcaklık aynı anda büyüyor. Yokluğun sessiz ama çok ağır… İnsan babasını kaybedince dünyası eksiliyor, nefesi yarım kalıyor, gülüşünün tonu bile değişiyor. Ben de öyle oldum baba… İçimde hep yarım kalan bir çocuk, hep sana sarılmak isteyen bir evlat var.
Sen gittikten sonra anladım; insanın sırtını dayadığı ... Devamını Gör

Bugün hava tuhaftı… Ne tamamen güneşliydi, ne tamamen karanlık. Sanki gökyüzü bile karar verememişti. Belki de içim gibi… Ne ağlayabiliyor, ne de tamamen susabiliyordu. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yapraklar usulca kıpırdıyor, dünya normal akıyordu. Ama benim içimde zaman, o günden beri hep aynı yerde duruyordu.
Yürüdüm.
Sessizce…
Yüreğimde ağır b... Devamını Gör