Tebrikler, kusursuz bir asrın içindeyiz! Victor Hugo’nun o romantik dramlarına, Dostoyevski’nin dert edindiği o ağır ruhsal sancılara hiç gerek yok artık. Eskiden insanları ağlatmak, vicdanları sızlatmak zormuş; hakikati aramak, adaletsizlikle boğuşmak epey zahmetli işlermiş doğrusu. Şükür ki o karanlık, ilkel çağları geride bıraktık ve her şeyi in... Devamını Gör

Herhangi bir yere aidiyet geliştirebilmem oranın bana nasıl hissettirdiğiyle alakalı. Sevdiğim detaylar sende varsa yanında kendimi bir kalıba girmiş gibi hissetmiyorsam, içimden geldiği gibiysem o yeri sever orda çiçek açarım. Başta bir ürkerim , gel gitlerim olur belki. Çünkü alışık değilim bir toprağa yerleşmeye . Tedirgin olurum ; acaba hunharc... Devamını Gör

Peygamberler şehri Şanlıurfa, 2026 yılının sonbaharında vicdanî, fikrî ve fennî bakımdan müstesna 3 büyük organizasyona ev sahipliği yaparak bölge ve ülke kamuoyunun dikkatlerini bir kez daha üzerine çekti. İslam tarihinin adalet sembolü Kudüs fethinin sene-i devriyesinde idrak edilen uluslararası panel, Şanlıurfa Şehir Hastanesinin açılışı ve c... Devamını Gör

İnsan tanımak şehir gezmeye benzer. Bir şehri turla , kısıtlı zamanda gezersen her gelene gösterilen klasik sokaklarını gezer, meşhur lezzetlerini tadarsın ve o kadardır. Ne ruhunu anlarsın, ne kültürünü keşfedebilirsin. Ne bileyim esnafı nasıldır, bayramı seyranı nasıl geçer çok da bilmezsin. Yaşamak lazımdır bilmek için. İnsan da öyle ayaküstü bi... Devamını Gör

Sokakta tezgahına serdiği üç beş tane limonun, domatesin hesabını vermek zorunda kalan yaşlı bir amcanın zabıtayla olan imtihanını izliyoruz kaç yıldır bu ülkede. Zabıta memuru eser gürler, yasalar ve yönetmelikler bakkalın, manavın, seyyar satıcının ensesinde boza pişirir. En ufak bir usulsüzlükte, ödenmeyen cüzi bir faturada devletin bütün şefkat... Devamını Gör

Anladım derdim sırtıma yükmüş
Felek dediğin boynumu bükmüş
Ağlamak sızlamak neye çare
Bu kervanın ışığı çoktan sönmüş

Ne giden geri gelir ne söz kalır
İnsan dediğin bir avuç toz kalır
Yağan kar örtse de çekilen ahı
Yürekten silinmez derin iz kalır

Taş bastım bağrıma, susmayı seçtim
Sabrın eleğinden sessizce geçtim
Çile harmanında ömür... Devamını Gör

İnsana bazen çok şey değil,
içinde sessizleşebileceği bir huzur lazım.
Her şeyi elde etmek değil,
elindekinin kıymetini bilecek bir gönül lazım.

Çünkü insanın en büyük yorgunluğu,
sahip olmadıklarından değil;
hep daha fazlasını isterken
kendinde olanı fark edememesinden gelir.

Bir yerde bulunuyorsan,
orayı sevmeyi de öğrenmelisin.
Her... Devamını Gör

Bölüm 3 — Dört Ay

Üçüncü günüm de geride kalmıştı.

Aslında o günlerden biri diğerinden çok farklı değildi. Ama benim için her geçen gün, Türkiye'deki yeni hayatıma biraz daha alışmak ve biraz daha mücadele etmek demekti.

Türkiye'ye geldikten sonra yaklaşık dört ay boyunca bursumu alamadım.

Ailemimin de maddi durumu çok iyi değildi. Be... Devamını Gör

Bölüm 2 — İkinci Gün

İkinci günüm de aslında ilk günden pek farklı başlamadı.

İçimde hâlâ büyük bir çekingenlik vardı. Çok utangaçtım. Bir derdim olduğunda onu açıkça anlatmaya alışık değildim. Üstelik Türkçem de henüz yeterli değildi. Söylemek istediğim birçok şeyi söyleyemiyor, bildiğim birkaç kelimeyle kendimi anlatmaya çalışıyordum. Yan... Devamını Gör

Zamanın aynası yüzümüze çarptığında, karşımızda bir insana değil, sadece bir gölgeye bakıyoruz. Öyle bir çağın enkazı üzerindeyiz ki; ışık, artık aydınlattığı için değil, karanlığı daha da büyüttüğü için kıymetli. Sahneyi yamuk karakterler, dekoru ise ahlakı eğri zihniyetler örmüş durumda.
Bir zamanlar utanç, ruhun en sadık zırhıydı; insanı kü... Devamını Gör

Düştüm. Bir oyunun içindeyim adı karanlık tıpkı gözlerim gibi. Her geçen gün kayboluyorum. Neyi özlüyorum, nerem kanıyor, nasıl büyük bir mutsuzluk bu. Ölüm gibi bir şey. Artık masallara inanmıyorum. Tanrı silindi defterimden. Kitabına küsüm, söylediklerin umrumdışı. Yokluğunun şüphesiydi canımı acıtan şimdi ise yokluğun canımı acıtan. İnsanın bir... Devamını Gör

Bir taze ot kokusu var havada
Yağmur nerde?
Mevsimlerde sasirdi kimbilir
Güneş nerde?
Firtinalar esiyor, uğultu,kasvet
Sanki kafamda sonsuz mutsuzluk
Mutluluk nerde?
Herseyi yok etmisler,satilmis
Parcalanmis,agir bir koku
Paslanmis bir kalp kimbilir
Vicdan nerde?
Aglasam gözyaşı yok,
Bagirsam duyan yok,
Baktim etrafa insan yok.
İnsa... Devamını Gör

Kendine ait tek seferlik bir hayat,
Başkalarının gölgesinde tüketilmez.
Herkesi mutlu edeceğim derken,
İnsan kendi kalbini ihmal etmez.

Bir ömür, başkalarının sözüyle yaşanmaz,
Her yol başkasının istediği yere çıkmaz.
Bazen durup kendine sormalısın;
“Ben nereye gidiyorum?” diye, korkmadan.

Kim ne der diye sustuğun her cümle,
İçinde büy... Devamını Gör

Ağlamak ki zayıflık değildir,
Kalbin dile gelmeyen hâlidir.
İnsan bazen bir damla gözyaşında,
Ömrünün susturduğu cümleleri söyler.

Öyle anlar vardır ki kelimeler yetmez,
Ne anlatsan eksik, ne sussan tamam…
Gözlerden süzülen sessiz bir damla,
Bin cümleden daha ağırdır bazen.

Kimse bilmez içinde ne fırtınalar var,
Gülüşünün ardında kaç g... Devamını Gör

BAZI YOLLAR İNSANI KENDİSİNE GÖTÜRÜR
Kendimi ne zaman kaybettiğimi bilmiyorum.
Bunu tek bir güne bağlayamıyorum.
Bir sabah uyandığımda “Artık ben değilim,” demedim.
Bir kapı kapanmadı.
Bir insan hayatımdan çıkmadı.
Bir anda her şey değişmedi.
Tam tersine...
Hayat devam ederken kayboldum.
Günler birbirini takip ederken.
Sorumluluklar çoğal... Devamını Gör

İTHAF
Kendini hep en sona bırakan kadınlara...
Herkesin hayatında bir yer açarken kendisine küçücük bir köşe bile ayıramayanlara...
“Ben iyiyim.” deyip aslında iyi olmayanlara...
Güçlü görünmekten yorulanlara...
Sevdiği herkes için mücadele ederken, kendi içindeki sessizliği kimseye anlatamayanlara...
Ve bir gün, hayatının tam ortasında durup... Devamını Gör

Sanki vaktimiz geldi artık bizim.
Ölümün kıyısındaymışım gibi hevesliyim.
Bunca yokluğundan sonra bir kere mi döneceksin?
Bu kadar hasreti nereye koyarım,
ben bilemem şimdi kavuşmayı.
Sanki çok az kaldı,
yokluğunla vedalaşmak bile öyle zor.
Var ya da yok, içinde sen olan her şey zor.
Sanırım beceremem ben sana sarılmayı.
Bilemem elimi kolu... Devamını Gör

Yollarda eksildim, sustum, yoruldum,
Her adımda biraz kendimden oldum.
Geceler içime çöktü usulca,
Ben eve değil, kendime döndüm sonunda.

Bir zamanlar “ev” sandığım yerler vardı,
Kapısında umut, içinde sevda.
Meğer insan bazen bir eve değil,
Kendisinden kalan son yere sığınıyormuş hayatta.

Yolda parçalanmak kolaymış meğer,
Zor olan kır... Devamını Gör

Tanıdık bir mevsimin yolunu gözlüyorum,
Rüzgârında eski bir hatıra saklı.
Sanki çok öncelerden kalmış bir yüz,
Kalbimin unuttuğu bir yerde saklı.

Kâlu Belâ’dan beri arar gibiyim,
Adını bilmeden beklediğim seni.
Belki bir ömrün değil,
Bin ömrün içinden seçtim ben seni.

Ne zaman bir bahar dokunsa geceme,
İçimde tanıdık bir sızı uyanır.
... Devamını Gör

İnsan birini ilk gördüğünde aşık olmaz bazen. Aşk, hemen o an parlayan bir kıvılcım değil; zihne ekilen ve usul usul büyüyen fısıltılı bir tohumdur. Ben Rojda’yı ilk gördüğümde, hayatın akışı içinde sıradan bir anın içindeydik. Kalbim yerinden çıkacak gibi çarpmamıştı, dünyam ekseninden kaymamıştı.
Ama kader, ağlarını sessizce örüyordu.
Her şey a... Devamını Gör

Yıllar sonra,yeniden burada,bu platformda iki kelam ediyor olmak…. Ve yılların şişede durduğu gibi durmaması. Yaşam sarhoşluğunun onca yılımızı esir almış olması. Zamanla değil de yaşamla meğer ne kadar bilmiyor oluşumuzu fark edişimiz,öğrenişimiz ve öğrendikçe büyüyen cehaletimiz…. Yaş aldıkça veyahut yaşama saflığımızdan verdikçe gelen cehaletin ... Devamını Gör

Bir aç kapa gözlerini kirpiğinin yeli nefesime değsin,
Unuturum sanma sakın şu virane gönlümdesin,
Sakınırım seni gülmem yüzüme gömülü gamzemdesin,
Öylece geçip gidemedim anladım sıratım sensin.

Yaban gülüm dedin bıraktın benı yaban ellere,
İçin nasıl sızlamaz dokunursam bir başka ele,
Hasreti bağladım saçlarımın tellerine,
Düştüm ve yandı... Devamını Gör

İnsan bazen en çok, cevabını bildiği soruların altında ezilir. Çünkü bazı insanlar, kalbine umut bırakır ama ömrüne kendini bırakmaz. Gelişiyle seni yeniden hayata inandırır, gidişiyle ise bütün inançlarını yanında götürür.

En acısı da şudur: Seni susturan kişiyle, sana konuşmayı sevdiren kişinin aynı olmasıdır. O zaman kırgınlığını kime anlatac... Devamını Gör

İnsanlar çalar saat değildir,
Canın isteyince erteleyip susturamazsın.
Bir gün "sonra konuşuruz" dediğin ses,
Belki de bir daha sana hiç ulaşmaz.

Zamanın cebinde yedek dakikalar yoktur,
Sevginin de bekleme odası...
Bugün söylemediğin bir "nasılsın",
Yarın ömür boyu içinde kalan bir pişmanlığa dönüşebilir.

Sanırsın ki... Devamını Gör

Adaletin Masumiyetle Karşılaşması
​"Bir insanın gerçek karakterini, kendisine hiçbir faydası dokunmayacak bir hayvana nasıl davrandığına bakarak anlayabilirsiniz. Hayvanlara gösterilen merhamet, çıkarsız sevginin en saf halidir. Biz onların yaşam alanlarını daralttıkça, onlar bizim vicdanımıza sığındılar. Soğuk bir kış gününde bir canı ısıtma... Devamını Gör